Self-confidence??

Πραγματικά πρέπει να αποκτήσω λλίη πίστη στον εαυτό μου. Σύμφωνα με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς μου, πρέπει να είμαι, με διαφορά, ο πιο ανασφαλής άνθρωπος στον κόσμο. Έχω 1382 κόμπλεξ κ εν είμαι καθόλου περήφανη για τούτο.

Πριν κάτι χρόνια έκατσε με μια φίλη μου κ είπε μου ότι ‘εν ούλλα μες το νου σου κ εν καιρός να αποκτήσεις επιτέλους λλίη αυτοπεποίθηση!!’ Επίσης είπε μου ‘ποτέ, μα ποτέ, να μεν αφήνεις τον άλλο να καταλάβει ότι έχεις οποιοδήποτε κόμπλεξ κ φυσικά να μεν το λαλείς με τίποτε. Γιατί αν εν κάτι που ο άλλος εν το πρόσεξε, αμα του το πεις σίουρα εν να το προσέξει κ εννοείται ότι τζιείνη την ώρα εν να νιώσεις χειρότερα‘.

Εφάρμοσα το τούτο κ όντως τα πράματα ήταν καλύτερα. Εξίασα ότι είμαι ένα χάλι μαύρο, εσταμάτησα να νιώθω υποδαιέστερη κ εμιλούσα σε παραπάνω κόσμο, αγνόησα ό,τι κακό κ άσχημο θεωρούσα-θεωρώ ότι έχω πάνω μου κ γενικά τζιαμέ που είχα τον εαυτό μου στο -άπειρο, κούτσα κούτσα ανέβασα τον στο +40 (με max το 100). 

Πολλά καλά, don’t you think ??

1-2 χρόνια μετά, ήρτα δαμέ με αρκετό confidence, ευτυχώς εν εντράπηκα κ εγνώρισα κόσμο πολύ, έκαμα τη δική μου παρέα κ περνούμε ωραία.

Τωρά τελευταία, τα κομπλεξ μου άρκεψαν να φκαίνουν στην επιφάνεια. Τωρά πρέπει να είμαι στο μηδέν κ να κάμμω bounce μια ποδά κ μια ποτζιεί. Έννεν ότι το θέλω, ούτε το προκαλώ. Αντίθετα, παίζω πελλό, αλλάζω κουβέντα, αποφεύγω να μιλήσω για κάτι που με ενοχλεί πάνω μου. Τα κόμπλεξ μου εν για μένα κ μόνο, κ μόνη μου εν να κάμω ότι χρειάζεται για να τα σύρω που το μπαλκόνι κάτω άμα αρκέψουν να ανεβαίνουν.

Αλλά ρε παιδί μου, άμα θωρείς τον άλλο να κάθεται να σου απαριθμεί τα κόμπλεξ του, αναπόφευκτα βλέπεις τζιείνο που λαλεί πάνω σου κ νιώθεις άσχημα. Τουλάχιστον υποσυνείδητα, επειδή συνειδητά πραγματικά εν θέλω να το κάμμω τούτο.

Εδήλωσα το κιόλας ότι η συγκεκριμένη κουβέντα εν μου αρέσκει κ εννα το εκτιμούσα αν δεν εξαναγίνετουν, τουλάχιστον όσο είμαι μπροστά. Το αίτημα μου για λλίες μέρες έτυχε θετικής απόκρισης, κ τα πράματα ήταν καλύτερα. Μετά πάλε η ίδια κουβέντα. Ξανά εγω να λαλώ ΚΑΝΕΙ. Ξανά για λίο καιρό να σταματά η κουβέντα. Μετά ξανά τα ίδια. 

Τι στο καλό, ελείψαν τα θέματα? Εν μπορώ να ΞΑΝΑζητήσω να αλλάξει η ΙΔΙΑ κουβέντα, εν έχω να κάμω με μωρά αλλά με πλάσματα που καταλαβαίνουν. ΈΤσι, έμεινα να προσπαθώ να κάμω block ότι έχει να κάμει με τούτο το θέμα.

Εν τα πολλοκαταφερνω, εξ΄ου κ το μηδενικό που πάνω.

Νομίζω θέλω πάλε τζιείνη τη φίλη μου να με πιάσει να μου μιλήσει πέρκι καταφέρει τα πάλε. Αλλιώς, εννα κάτσω στα βραστά μου κ να μείνω μια καταχάλικη κορούα που κάθεται κ γράφει pointless posts.

Being assessed :D

Ε ήταν καιρός μας κ μας να ξεκινήσουμε την εξεταστική μας.
Σήμερα έδωσα το πρώτο μου μάθημα, το επιλεγόμενο μου, το πιο ενδιαφέρον μάθημα τούτου του εξαμήνου, τις ..*drumroll*.. κλινικέεεες δεξιότητες!
Εξεταστήκαμε με το –take a deep breath–Αντικειμενικά Δομημένο Σύστημα Εξέτασης Κλινικών Δεξιοτήτων (aka OSCE).
Εν ένας τύπος εξέτασης που περιλαμβάνει κάμποσες μικρές μικρές διαδικασίες που πρέπει να κάμεις κ να αξιολογηθείς ανάλογα με το πόσο σωστός ήταν ο τρόπος που τες έκαμες. 10 φοιτητές μπαίνουν ταυτόχρονα σε 10 διαφορετικές αίθουσες-σταθμούς, εκ των οποίων οι 2 εν για ξεκούραση. Σε κάθε μια που τις υπόλοιπες 8 αίθουσες, έπρεπε να κάμεις μια συγκεκριμένη διαδικασία ή συνδυασμό διαδικασιών (π.χ. στη μια έπρεπε απλά να κάμουμε μια ένεση, στην άλλη έπρεπε να ελέγξουμε αντανακλαστικό κόρης,οπτικά πεδία κ να κάμουμε οφθαλμοσκόπηση).

Παρένθεση: Εξίασα να σβήσω το φως όταν έκαμμα το αντανακλαστικό. Detail, αλλά πτού μου.

 Εστέκεσουν έξω που την πόρτα, εδιάβαζες τι έπρεπε να κάμεις, χτυπούσε κουδούνι, έμπαινες μέσα, έκαμμες ότι έπρεπε να κάμεις σε 6λεπτά, εξαναχτυπούσε κουδούνι, έφκαινες έξω, επήεννες έξω που την επόμενη αίθουσα-σταθμό, είχες 1min να διαβάσεις τι έπρεπε να κάμεις, ξανά κουδούνι, ξανά μέσα, ξανά τζιείνο που έπρεπε να κάμεις and so on.

Note: Τούτα ούλλα εκάμμαμε τα πάνω σε προπλάσματα, εν ετρυπούσαμε κάθε φορά πλάσματα, ούτε εράφκαμε κανένα, ούτε εβάλλαμε ένεση σε κανένα.

Ήταν παραπάνω παιχνίδι παρά εξέταση.:D  Αλλά τζιείνη την ώρα έχεις απίστευτο άγχος επειδή πρέπει να τα θυμάσαι ούυυυλλα–κάθε λεπτομέρεια εν σημαντική. Τωρά που ετέλειωσε, θέλω να ξαναδώσω !! Ενθουσιάστηκα !!

Κατά τα άλλα, το μάθημα τούτο ήταν πάρα πολλά καλό, οι διδάσκοντες ήταν αρκετά υπομονετικοί κ πρόθυμοι να βοηθήσουν (οι παραπάνω τουλάχιστον), κ πιστεύκω ότι έκαμε μου πολύ καλό. Τωρά πλέον εν φοούμαι να κάμω ότι έμαθα σε  αληθινό άνθρωπο, επειδή εννα ξέρω τι εννα κάμμω. 6 μήνες πριν, εν είχα ιδέα οφείλω να ομολογήσω.

Αλλά τωρά..ΞΕΡΩ ΞΕΡΩ ΞΕΡΩΩ

Experimenting..

Σήμερα αποφάσισα να κάμω αρακά (aka μπιζέλι). Η κανονική συνταγή, τζιείνη που κάμμω συνήθως, περιλαμβάνει αρακά, κρεμμύδι, πατάτα, καρρότο, ντομάτα κ σάλτσα ντομάτας. Κ γίνεται ένα πολύ ωραίο φαγητό.

Σήμερα έχουμε έλλειψη των πλείστων συστατικών. Αλλά επειδή εμείς θέλουμε οπωσδήποτε αρακά και βαρκούμαστε να πάμε να πιάσουμε τζιείνα που χρειαζόμαστε, θα κάμουμε μια παραλλαγή ανάλογα με τα υλικά που υπάρχουν σπίτι. Θα πειραματιστούμε με άλλα λόγια για ακόμα μια φορά.

Έτσι, ενώ τα βασικά συστατικά (αρακάς κ κρεμμύδι) μένουν τα ίδια, στη θέση της πατάτας βάλαμε ένα κολοκυθάκι, στη θέση του καρρότου τη φαντασία μας και στη θέση της ντομάτας κ της σάλτσας ντομάτας βάλαμε ketchup διαλυμένο σε νερό.

Ανάθεμαντα τι εννα γίνει Προς το παρόν, αναμένομεν..

Πεινώωωωω !!!

Συγγνώμη!

Πρόσφατα ένας γνωστός μου είπε: ‘Το συγγνώμη εν μεγάλη κουβέντα. Εν το πετάσσεις έτσι.’. Ως δαμέ συμφωνούμε.

Μετά συνεχίζει: ‘Εγώ εν το είπα ποττέ.’. Δαμέ διαφωνούμε.

Εν μπορεί ρε φίλε μου, εν μπορεί να ήσουν πάντα σωστός, πάντα δίκαιος, πάντα άψογος, σε βαθμό που ποτέ εν εχρειάστηκε να ζητήσεις συγγνώμη. Εν θα πέσεις που το εγώ σου αν ζητήσεις συγγνώμη για κάτι που έκαμες. Ειδικά άμα έκαμες κάτι που πλήγωσε τον άλλο. Με ένα συγγνώμη εν εκαθάρισες, αλλά τουλάχιστον δείχνεις ότι καταλαβαίνεις το λάθος σου κ νιώθεις άσχημα για τζιείνο που έκαμες κ τελοσπάντων δίνεις στον άλλο να καταλάβει ότι ό,τι έκαμες εν το έκαμες ξεπήτιδες. Κ άμα καταλάβει ότι όντως το εννοείς, εν να το εκτιμήσει κιόλας.
Αν έχεις φίλότιμο εν να το πεις κ εν να το εννοείς. Αν είσαι αναίσθητος, είτε εν θα πεις τίποτε (θα παίξεις πελλό με άλλα λόγια), είτε εν να το πεις αλλά εν θα το εννοείς. Εν σε τζιείνη τη δεύτερη περίπτωση που το συγγνώμη καταντά μισό ξέρεις τι.

Question: Να φροντίσω να θυμίσω στον συγκεκριμένο γνωστό μου ότι μου χρωστά ένα μεγάάάάλο ‘συγγνώμη’ ή παίξω πελλό κ να μεν ξαναασχοληθώ; 
Κάτι μου λέει ότι πρέπει να κάμω το δεύτερο.. :S

Xmas in Cy 2007

Συνοπτικά:

DAY 1: Night actually, όντας πτώμα, εκοιμήθηκα κ απέρριψα μια Οκτάνα invitation –πράγμα που εν μετανοιώνω καθόλου, εβαρέθηκα την..άσε που άλλαξε ο κόσμος της κ έγινε ‘θέλω να το παίξω κουλτούρα αλλά κ highclass συνάμα γι’ αυτό έρκουμαι δαμέ’.

DAY 2: Ύπνος all day long, το βράδυ χαρές κ πανηγύρια στο σπίτι, τούρτες, γλυκίσματα κτλ κτλ. Ναι ναι κάποιος γιόρταζε γενέθλια, ευτυχώς όι εγώ.

DAY 3: Ύπνος σχεδόν all day long. Το απόγευμα, ξεκινήσαμε να πάμε για ψώνια. Αφού γυρίσαμε σε κάτι καταστήματα ποτζιεί ποδά, τελικά καταλήξαμε στο Mall of Cyprus. Ένεκα Χριστουγέννων, στο mall ετραγουδούσαν κάτι συμφοιτητές της φιλενάδας που με εγύριζε, κ εκάτσαμε να τους θαυμάσουμε. Ώσπου να τελειώσουν, επιάσαν μας τηλέφωνο να κανονίσουμε την βραδυνή έξοδο. Τελικά αποφασίστηκε να πάμε wagamama [ένα καινούριο γιαπωνέζικο ρεστοράν, που απ' ότι πληροφορηθήκαμε στην Αγγλία εν τέλεια στυλ Chopsticks (όπως δηλαδή το chopsticks εν κινέζικο φτηνό fast food, έτσι κ το wagamama εν το αντίστοιχο σε γιαπωνέζικο)], therefore εβουρήσαμε κ επήαμε σπίτι μας να κάμουμε το μπάνιο μας κ να είμαστε έτοιμες στην ώρα μας. Η κουζίνα του wagamama όμως, αποφάσισε να τα παίξει, κ έτσι καταλήξαμε Friday’s. Yummy!

DAY 4: Ας μην επαναλαμβάνομαι, ύπνος all day long εν standard;p Το βράδυ αν κ είχα πρόσκληση για Κόκκινο Ποδήλατο (το οποίο απ’ ότι μου είπαν έκαμε κάτι μικροαλλαγές κ φαίνεται πιο ευρύχωρο), εντούτοις απέρριψα την για να βγω με την άλλη παρέα που αγαπώ. Έτσι κατέληξα chopsticks Κ μετά στο σπίτι του Λ, όπου εκάτσαμε κ εμιλούσαμε μέχρι τελικής πτώσης.

DAY 5: Σήμερα εν είχε πολύ ύπνο. Είχαμε επισκέψεις, μετά επήαμε στη γιαγιά για φαγητό..και το βράδυ Puzzle! Personally εν επολλοενθουσιάστηκα με το cafe αλλά άτε..ευτυχώς η παρέα ήταν καλή οπόταν η βραδυά κύλησε ευχάριστα. Ως τις 12 όμως. Μετά επετάξαν με στο σπίτι του Λ. όπου ξημερωθήκαμε παίζοντας δολοφόνο (U know, Η νύχτα πέφτει στο παλέρμο…).

DAY 6: Ύπνος κ αποτυχημένη προσπάθεια για συνεννόηση, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε εγώ κ μια φιλενάδα πρώτα στο carousel με όλα τα μαυρούθκια της πρωτεύουσας κ ακολούθως Friday’s με την sis της κ έναν ξάδερφο της.

DAY 7: Χριστούγενναα ! Πράγμα που σημαίνει πρωινό ξύπνημα, εκκλησία κ αναχώρηση προς τα βουνά του Τροόδους με σκοπό να μαζευτούμε στο σπίτι του παππού κ να του κάμουμε παρέα να μεν εν μόνος του. Στα βουνά εκεί ψηλά, ελάχιστες επιλογές έχεις, ειδικά άμα εν κ ψόφος. Οπόταν, που το ρικ στο mega, που το mega στον αντ1, που τον αντ1 στο sigma..κ κάπως έτσι κύλησε η μέρα των Χριστουγέννων. Το βράδυ…ΤΕΖΑ!

DAY 8: Χμμμμ…τι να κάνουμε, τι να κάνουμε;; Να πάω mondo ή καφεωδείο;; Ευτυχώς το συγκεκριμένο δίλημμα εν υφίσταται…ΚΑΦΕΩΔΕΙΟ rulez!! Μετά μια βόλτα στο Αλμυρό-Γλυκό για κρέπα κ μια βόλτα στην Μακαρίου όπου ένιωσα πολλά μεγάλη αφού πάνω που το 75% του πληθυσμού που κυκλοφορούσε ήταν πιο μιτσιοί που μένα!! Με το που μπαίνω σπίτι, θυμούνται ότι εβαρεθήκαν οι άλλοι σπίτι κ θέλουν να πάμε έξω. Κάπως έτσι καταλήξαμε στο Maze (αρχή Στασικράτους i think). Οφείλω να ομολογήσω πως αγνοούσα την ύπαρξη του συγκεκριμένου cafe/bar/anathemanta;p Ήταν..οκ. Πάλε όμως, αν είχα επιλογή θα προτιμούσα καφεωδείο. Σταθερή αξία, με το που το διαλύουμε στο Maze, εγώ πετάσσουμαι σπίτι του Λ. για ακόμα μια νύχτα δολοφόνο μέχρι το πρωί!

DAY 9: Επιτέλους φκάλλω μαθητική, πέρκι πιάσω κ γω κάποτε αυτοκινητούδιν να γυρίζω! Το βραδάκι τραπέζι στο σπίτι του Σ. Ναιιι πάλε εφάμε. Ήταν κ η ευκαιρία μας να κανονίσουμε τα του τριημέρου που προγραμματίζαμε για το επόμενο τριήμερο στις Πλάτρες.

DAY 10+11: Πλάτρες! Αναλυτικότερα σε προσεχές post. Αν κ το τριήμερο έγινε διήμερο, όσο κ να θέλω να το συνοψίσω σε 3 γραμμές, εν μπορώ!!

DAY 12: Τραπέζι στη θεία. Που τραπέζι σε τραπέζι these days. Μετά ήρτε μου μια άλλη θεία, τζιείνη που τη Ρωσσία, ξ εγονάτισε με κυριολεκτικά. Για 2 μέρες εν ετάραξα. 2 μέρες χαμένες αλλά άτε..what to do !

DAY 13: Σπίτι, μες το κρεβάτι, στα βραστά μου. Το βράδυ όμως, έπρεπε να αποχαιρετήσουμε το 2007 (γιατίιιιι, εν ήθελα να φύειιι!!) κ να καλωσορίσουμε το 2008. So εσηκώθηκα, επήα στη θεία μου, αποχαιρετήσαμε τον παλιό χρόνο (μα γιατίιιι), καλωσορίσαμε τον καινούριο, κ με ελαφρά πηδηματάκια βρέθηκα σπίτι μιας φίλης για να γιορτάσουμε ως παρέα. Ε..εν ήμουν ακριβώς τζιείνο που θα αποκαλούσα η ψυχή της παρέας..μόνο που εν εκοιμήθηκα σαν μου μιλούσαν! Ήμουν ένα χάλι που πάνω ως κάτω. Τα tequila shots όμως εν τζι εξαπολούσα τα! Ώσπου τζι αρκέψε να τους πιάνει τους άλλους το ποτό οπόταν..έκοψα λίο να μεν με πιάσει κ μένα. Κ το party συνεχίστηκε ωσπου εφκήκε ο ήλιος ως τζιειπάνω οπόταν μπαίνουμε στην day 14 ;p

DAY 14: Διαλύουμε το party, πάω σπίτι να κοιμηθώ στο κρεβατούι…time to get up! Διακριτικά γυρίζω πλευρό. 3 ώρες πρόλαβα να κοιμηθώ κ άρχισε να έρχεται κόσμος σπίτι. Ήρτε η σειρά μας να κάμουμε τραπέζι! Κ έτσι έγινε. Η μέρα είχε καλές προοπτικές..ως το απόγευμα που ήρταν απανωτά τα δυσάρεστα νέα. Να μαθαίνεις ότι γονείς φίλων σου εννεν πλέον σε τούτο τον κόσμο..εννεν κ ό,τι καλύτερο. Ειδικά άμα με τον ένα ήσουν/είσαι pretty much close. Ναι επαλάβωσα. Εν ξέρω τι *beep* γιατρός εννα γίνω αν κάθε θάνατος μου στοιχίζει τόσο. Πραγματικά θέλω να μπορώ να βοηθώ ουσιαστικά όποιον χρειάζεται βοήθεια. Αλλά τζιείνη την ώρα επαλάβωσα. Εν ήξερα τι να πω, εν ήξερα πώς να αντιδράσω, πώς να κάμω τον άλλο να νιώσει καλύερα.

DAY 15: Πρωί πρωί έρκεται ο μικροβιολόγος, πιάνει μου 2 μπουκαλούθκια αίμα κ παίρνει τα για ανάλυση. Μετά ξαναπάω στο κρεβάτι κ κοιμούμαι εγώ η αναίσθητη. Πιο μετά ξαναξυπνώ κ πάω στην φιλενάδα της οποίας η μάμα ενεν πλέον μαζί μας. Ήταν κ άλλοι τζιαμέ. Εν ξέραμε τι να πούμε. Εφοούμασταν να μν πούμε κάτι που ίσως να έκαμμε χειρότερη την κατάσταση. Ευτυχώς ο φίλος Λ. ελαλούσε πελλάρες κ εβοηθούσε στο να μεν είμαστε τόσο ψυχοπλακωμένοι.

DAY 16: Η μέρα της κηδείας. Not very pleasant day.

DAY 17: Ψώνια της τελευταίας στιγμής κ η μέρα που πρέπει να αποχαιρετίσω συγγενείς κ φίλους. Κρέπα στο Αλμυρό-Γλυκό (μια παρέα), μετά στο σπίτι μιας φίλης(άλλη παρέα) κ τέλος καφεωδείο (άλλη παρέα). Ουφφου. Ήδη πεθυμώ τους ούλλους.