Εχτές ήμουν πάρα πολλά χαρούμενη. Μα πάρα πολλά χαρούμενη.

Τζιαι είχα πάρα πολλή όρεξη, εν ήθελα καν να κοιμηθώ!

Για κανένα συγκεκριμένο λόγο, απλά έτσι.

Πάντα άμα γίνεται τούτο, πάντα, κάτι γίνεται την επόμενη μέρα τζιαι κάμμει με να μαραζώνω.

Κάθε φορά ελπίζω ότι εννα γλιτώσω το κακό part τζιαι εν το σκέφτουμαι καθόλου.

Αλλά έρκεται η επόμενη η μέρα, τζιαι φέρνει το κακό της.

Τζιαι λυπούμαι.

Τζιαι μαραζώνω.

Τζιαι εν θέλω να είμαι ξανά τόσο χαρούμενη γιατί φοούμαι ότι πάλε εν να με περιμένει η ανάλογη θλίψη.

Είμαι κατενθουσιασμένη

Info: 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Κ αφού εχτές είχα παραστεί σε ένα πάρτυ που έγινε με αφορμή την έξοδο του Κρόνου από τν Παρθένο, είπα σήμερα να δω τι παίζει με τον Υδροχόο.

Κ αφού συνήθως εν η AthensVoice που πέφτει στα χέρια μου, είδα.

Και αντιγράφω επειδή εν γίνεται να έπεσε τόσο μέσα :

Αφού άντεξες στην επαγγελματική σου ζωή τόσα λάθος ξεκινήματα, τόσες δυσκολίες, τόσα νεύρα και καθυστερήσεις που κόντεψαν να τρυπήσουν το στομάχι σου από το άγχος, τώρα αξίζει να πεις δυνατά ‘ώχου μωρέ..enough is enough..’ και να προχωρήσεις προς μια απολαυστική ζωή. (Εν γεγονός, ώσπου να ξεκινήσει τούτο το εξάμηνο, έφκαλε μας την πίστη μας η μαννή η γραμματεία που ένα πρόγραμμα εν ξορτώννει να φκάλει έγκαιρα τζιαι φκάλλει το τζιαι λάθος όταν το φκάλει τζιαι φυσικά ποιος την πληρώνει;; Εμείς, που βουρούμε σαν τους πελλούς ! Άτε, τωρά, ηρεμία.)

Εντάξει, έχεις να αντιμετωπίσεις μερικά σημαντικά θέματα διαπροσωπικών σχέσεων. (Έεεεελα, τωρά είπες μας κάτι καινούριο.)

Προσπάθησε να καταλάβεις –ή μάλλον να συνειδητοποιήσεις, αφού κι εσύ, όπως όλοι μας, τις περισσότερες φορές λειτουργείς στις σχέσεις με αυτόματες, ακούσιες αντιδράσεις– ότι οι άνθρωποι γύρω σου, και μάλιστα αυτοί που σε ενδιαφέρουν, έχουν προβλήματα με τη δέσμευση που δεν μπορούν να λύσουν και ειδικά όταν αισθάνονται ότι εσύ προσπαθείς να τους χειραγωγήσεις ή να τους πατρονάρεις. (Εν τζιαι προσπαθώ να χειραγωγήσω κανέναν, αλλά πριν που το ‘και ειδικά..’ ok. Θα προσπαθήσω, υπόσχομαι.)

Το μυστικό της επιτυχίας; Αν μπορείς να βοηθήσεις, βοήθα. (Οkie, deal.)

Μην επεμβαίνεις. Ο αέρας σε πηγαίνει εκεί που θέλεις να πας. (*singin* Καρτερούμεν μέρα νύχτα, να φυσήσει ένας αέρας .. *sigh*ελπίζω να μεν μείνω τζιαι γω στο καρτερούμεν.)

ΥΓ: Καλό μήνα

[1. Πατούμε δαμέ, περιμένουμε να αρχίσει να παίζει κ διαβάζουμε]

–

Αρχίσαμε όμορφα.

Επηαίνναμε μαζί τζιαι εκαταφέρναμε τα.

Σε κάποια φάση, εφοήθηκα, μάλλον, τζιαι έκοψα πίσω.

Μετά όμως επαράκαμα το.

Έρκεσουν, έθκιωχνα σε.

Για ηλίθιο λόγο, αλλά έθκιωχνα σε.

Στα πολλά, επήρες το απόφαση τζιαι έκαμες πίσω.

Επήρες εσύ το δρόμο σου, επήρα τζιαι γω τον δικό μου.

Αλλά ποττέ εν εχαθήκαμε.

Ήμαστε συνέχεια ο ένας στη ζωή του άλλου.

Ώσπου τζιαι κατάλαβα ότι είχα λάθος.

Εν ήθελα να το παραδεχτώ, αλλά εν εμπορούσα να κάμω διαφορετικά.

Τζιαι ήρτα πίσω σε σένα.

Μα άργησα τζιαι εν εγίνετουν.

Τζιαι εξήγησες μου γιατί.

Είχες δίκαιο – είχα άδικο.

Γι’ αυτό άρκεψα να πηαίννω σιγά σιγά τζιαμέ που ήμουν.

Τζιαι εσυνεχίσαμε να’ μαστε ο ένας στη ζωή του άλλου.

Λίο καιρό μετά, αλλάξαν τα δεδομένα.

Τζιαι ήρτες εσύ πίσω.

Επροσπάθησα να φέρω αντίσταση, μα έκαμα τα σιόνι.

Τζιαι όλα έδειχναν να πηαίννουν καλά πάλε, μετά που τόσο καιρό.

Ώσπου τζιαι είπες να μεν χαλάσεις το μοτίβο, τζιαι άρκεψες να φέφκεις.

Εν τζιαι θέλεις να φύεις τέλεια, θέλεις να είμαστε όπως λλίο πριν.

Μα εν λλίο για μένα τωρά.

Εν έχω αντοχές να  προσπαθήσω να σε κρατήσω τόσο κοντά όσο σε θέλω.

Γι’ αυτό φύε.

Φύε τέλεια που τη ζωή μου.

Τζιαι μεν ξανάρτεις.

Άφησμε να σε αφήσω.

Πριν το μετανιώσω πάλε.

–

Σε graph.

Αρέσκει μου το κόκκινο, so κατοχυρώνω το. Εσύ είσαι το μπλε. Ο οριζόντιος άξονας εν ο καιρός που περνά τζιαι ο κάθετος χμμ.. τα συναισθηματικά μας σκαμπανεβάσματα. Τζιαμέ που εν ήξερα, αυτοσχεδίασα. Αν εξέφυγα, λαλείς μου να το σάσω.

[2. Ακούμε ώσπου να τελειώσει ή σβήνουμε το.]

–

Σε playlist.

[Αν έχουμε ώρα κ όρεξη, πατούμε τα τζιαι ακούμε τα κιόλας.]

1. I don’t wanna miss a thing

2. I just want you

3. I died for you

4. Only for the weak

5. Stigmatized

6. Wish you were here

7. Vacant

8. Still loving you

9. Deep

10. Kein weg zurück

Έννεν πολλά σπουδαίο playlist, θα μπορούσαν να μπουν παραπάνω τραγούδια, καλύτερα κ ακριβέστερα, μα τούτα έχουν μεγαλύτερη σημασία. Συν ακόμα ένα που εν το βάλλω.

[4. Ξιάννουμε.]

Ούφφου πιον.

Εν μπορώ άλλο.

Εκουράστηκα !

Ένα μάθημα έμεινε, το χειρότερο μάθημα ever !!

Έδωσα το μια φορά τον Ιούνη, άτε εν μας έκατσε για 13892847 διαφορετικούς λόγους, ήτοι: επιάσαμε βιβλίο 2 βδομάδες πριν την εξέταση, ΚΑΙ ΤΙ ΒΙΒΛΙΟ –αδύνατο να διαβαστεί, είπαν μας ότι πάντα μπαίνουν θέματα εκτός ύλης άρα no point να διαβάσουμε τζιείνο το παλιόπραμα, άρα να διαβάσουμε παλιά θέματα όπως κ εκάμαμε, επήαμε τζιαμέ, περιμένουμε πολλαπλής επιλογής και ναι είπε να πρωτοτυπήσει τζιαι να βάλει θέματα σύντομης ανάπτυξης ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ #$@)*# $!@

Ναι ξέρω. Είμαι αδικαιολόγητη. Τζιαι γω τζιαι όσοι επήαμε έτσι.

Τωρά είπα να μεν κάμω το ίδιο λάθος. Θα διαβάσω το βιβλίο.

Προσπαθώ. Πραγματικά προσπαθώ.

Εν τόσο κακογραμμένο όμως που εν μπορώ. Πονεί ο εγκέφαλος μου. ΠΟΝΕΙ!

Έπιασε ο καθηγητής imish να μεταφράσει το βιβλίο που τα γερμανικά (ελείψαν οι μεταφραστές??), εν επρόλαβε να το κάμει μες το χρονικό διάστημα που έπρεπε, ετυπώσαν το, εδώσαν μας το όπως όπως τζιαι έτα τωρά.

Εν φκάλλεις νόημα, εν απλά λέξεις πιντωμένες. Συχνά πυκνά βρίσκεις αναγραμματισμούς, ορθογραφικά, επαναλήψεις, κενά, λέξεις που λείπουν τζιαι πρέπει να τες μαντέψεις, λέξεις αμετάφραστες, λέξεις χωρίς νόημα ΠΟΥ ΕΝ ΜΕ BOLD ενώ τζιείνες που έπρεπε ναν bold έννεν τίποτε. Προτάσεις χωρίς καμιά συνοχή, ούλλο λεπτομέρειες που εν ταιρκάζουν για να μπορείς να τες θυμάσαι. Χωρίς μορφοποίηση, χωρίς κεφάλαια, χωρίς παραγράφους, ένα μονοκόμματο πράμα, χάλια χάλια χάλια.

Προσπαθώ. Προσπαθώ. Προσπαθώ αλλά εν τα καταφέρνω.

Παίρνει μου πάρα πολλή ώρα να ξεμπλέξω τούτο το χάος. Τζιαι παραπάνω ώρα να σταματώ τζιαι να αναρωτιέμαι αν έχει αξία τούτο που κάμμω ή απλά πονοτζιεφαλιάζω άδικα των αδίκων. ‘Ωρες ώρες νιώθω ότι θα ήταν πιο εποικοδομητικό να φακκώ τη κκελλέ μου πάνω στον τοίχο παρά να προσπαθώ να φκάλω άκρα!

Έτσι θέλω τη φωτογραφία του υπαίτιου για τούτο ούλλο το βάσανο, να την πιάσω να την κολλήσω στον τοίχο απέναντι που το γραφείο, μπόλικα βελάκια τζιαι κάθε φορά που θα σταματώ δια τον άνωθεν προβληματισμό, να σύρνω τζιαι πέντ’ έξι να φκάλλω το άχτι μου. Όποιος καταλάβει τζιαι που μαύρη μαγεία, παρακαλώ να επικοινωνήσει  

Εν έχω σωτηρία με τούτο το μάθημα. Ναι ξέρω εν είμαι μόνη μου σε τούτο, έχω το υπόλοιπο έτος μαζί μου να βασανιζούμαστε παρέα με τούτο το παλιοβιβλίο, αλλά πάλε. Απελπίστηκα. Εν θέλω να το χρωστώ, θέλω να φέφκει!

Άτε να τελειώννουμε να συνεχίζουμε με τη ζωή μας τζιαι εβαρέθηκα το τούτο το στάδιο εξεταστικής.

Ουφφ.

Εκλάφτηκα κ εξαλάφρωσα.

Ως πάρατζιει.

Έχει μέρες να σε δω. Επεθύμησα σε.

Ξέρω, περνάς ωραία τζιαμέ που είσαι αλλά χρειάζουμαι σε.

Τζιαι επειδή αύριο διώ μάθημα τζιαι την ύλη μου εν την έφκαλα ακόμα

–άσε που θέλω να κάμω τζιαι επανάληψη, σε παρακαλώ έλα δαμέ. Σταμάτα να διάς γυρούς ούλλη την ώρα !!

Άφηστον άνθρωπο να κάμει τες δουλειές του τζιαι ύστερα  πάλε πάεις.

Έλα κ υπόσχομαι θα συνεργαστούμε άψογα. Τόσο καιρό μια χαρά τα καταφέρναμε. Άτε, έλα. For old times’ sake.

Τζιαι αύριο μετά τις 12, έχεις το ελεύθερο να πάεις όπου θέλεις.

Άτε, περιμένω. Πάω ποτζιεί τζι’ έρκεσαι πληζ.

Εεε άτε, τι να κάμω. Αφού τρώει με να γράφω μέσα μέσα.

Επήα να κάμω καινούριο blog να μου περάσει, αλλά αφού εν με ικανοποιεί.

Έκαμα μια γρήγορη ανασκόπηση του blog τζι’ άρεσε μου έτσι όπως εδιάβαζα πράματα που αν δεν τα κατέγραφα, θα είχαν φύει εντελώς που το νου μου.

Τζιαι είδα ότι που τον καιρό που έχει να γράψω οτιδήποτε δαμέ, αλλάξαν αρκετά πράματα. Αρκετά προς το καλύτερο – κάποια προς το χειρότερο.

Ένα που τζιείνα εν ότι τωρά άρχισα να μιλώ παραπάνω τζιαι πλέον εν με ενοχλεί να διαβάζει, ακόμα τζιαι κόσμος που με ξέρει, τζιείνα που γράφω. (Dear sis, διάβαζε ελεύθερα, αφού αποδείχτηκες ωριμότερη των προσδοκιών μου, αλλά μεν σχολιάζεις please )

Αν θα χω blog, τούτο εν να’ναι. Και θα το αγαπώ και θα το φροντίζω και όποιος θέλει ας το θωρεί.

Από τότε που ξεκινήσαμε κλινικές, άρκεψα να νιώθω πολλά άβολα με το ψευδώνυμο ‘γιατρίνα’.

Μάλλον εν επειδή ανακάλυψα πώς οι γνώσεις μου έννεν επαρκείς για να δικαιούμαι να οικειοποιούμαι τον τίτλο. Μπορεί οι καθηγητές να μας αποκαλούν συναδέλφους, μπορεί να φορούμε τις ποδιές μας τις άσπρες κ να κρατούμε τα στηθοσκόπια μας κ να γυρίζουμε άνετα μες το νοσοκομείο, να ξέρουμε που πάνω που πάνω να κάμμουμε μια κλινική εξέταση, να μετρούμε πίεση, να βάλλουμε ενέσεις, κ άλλες τέτοιες πελλαρούες plus άλλα λία μικροπράματα που μπορούμε να κάμουμε υπό επίβλεψη, αλλά τούτο ούτε μένα κάμμει γιατρό ούτε τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου. Έχουμε ακόμα ψωμιά να φάμε ;p

Η αλήθεια είναι ότι πάντα είχα τους γιατρούς πολλά ψηλά. Κ τότε που ανακάλυψα το μπλογκ της Αμαλίας, εδιάβαζα το κ έκλαια. Μιλούμε επλάνταζα στο κλάμα. Τόσο για την ίδια την κοπέλα όσο κ για την κατάντια των γιατρών που ενώ τόσο εθαύμαζα κ ανυπομονούσα να γίνω μια που τζιείνους, εν ήταν κ ό,τι καλύτερο.  Τζιαι  κάθε φορά που ακούω ιστορία με γιατρούς που εκμεταλλεύονται καταστάσεις ή ακόμα τζιαι συμφοιτητές μου που η μόνη τους έγνοια είναι να δουν πώς μπορούν να φκάλουν παραπάνω λεφτά τζιαι όι να βοηθήσουν ουσιαστικά, απογοητεύκουμαι, αηδιάζω, ντρέπουμαι για τζιείνους τζιαι γίνουμαι ακόμα πιο αποφασισμένη να ΜΕΝ γίνω ποττέ σαν τζιείνους.

Anyway, bottom line: όταν έκαμμα το μπλογκ έβαλα γιατρίνα γιατί εν εμπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο τζιαι at the time ακούετουν μου καλή ιδέα αφού εν κάτι που το ήθελα πάααρα πάααρα πολλά. Πάλε ένιωθα λλίο άβολα αλλά επίστευκα ότι ντάξει, όπου τζιαι να ‘σαι εν να μπω στις κλινικές εν να είμαι σχεδόν γιατρός.

Άππαρον. Αντί να νιώθω καλύτερα τωρά νιώθω χειρότερα. Ειδικά στις φάσεις που χρειάζεται ένας γιατρός κ είμαι τζιαμέ κ εν μπορώ να πω ‘εγώ’ τζιαι να πάω να βοηθήσω.

Ψάχνω κάτι άλλο να βάλω τωρά για όνομα, αλλά εν μπορώ να σκεφτώ τίποτε.

Όπου να’ ναι αλλάζω.

-Welcome to my hide away-

αγαπητέ περαστικέ, που κατέληξες εδώ ψάχνοντας το ανωτέρω, είναι το 57.

Το λεωφορείο που πάει στο Παπαγεωργίου, είναι το 28.

Να χτυπάς  *πάντα* εισιτήριο επειδή μπαίνουν συχνά ελεγκτές.

Μια ευγενική προσφορά του μπλογκ