There’s a secret place

-Welcome to my hide away-

Το λεωφορείο που πάει στο Παπανικολάου…

αγαπητέ περαστικέ, που κατέληξες εδώ ψάχνοντας το ανωτέρω, είναι το 57.

Το λεωφορείο που πάει στο Παπαγεωργίου, είναι το 28.

Να χτυπάς  *πάντα* εισιτήριο επειδή μπαίνουν συχνά ελεγκτές.

Μια ευγενική προσφορά του μπλογκ

Τστστς.

Στον αγαπητό μου (NOT) πρώην συμμαθητή που είδα σήμερα έξω που τη λέσχη κ εχαιρέτησα τον κ εγύρισε που την άλλη.

ΕΙΣΑΙ ΓΑΡΟΣ

Ντάξει ρε φίλε, εν τζιαι είχαμε ποττέ τζιαι τες καλύτερες σχέσεις, αλλά ένα γεια ελαλούσαμε το άμα εσυναντιούμασταν στο δρόμο.  Άμα είμαστε Κύπρο τζιαι δώκεις πάνω μου, μια χαρά μιλάς μου. Δαμέ ΤΙ γυρίζεις που την άλλη ?? Δικαιολογίες του τύπου εν σε είδα, εν μετρούν επειδή εγύρισες τζι’ είδες με τζιαι εν μπορώ να πω ότι άλλαξα ιδιαίτερα που την τελευταία φορά που ανταλλάξαμε χαιρετισμούς. Άρα, εγύρισες που την άλλη.

ΓΑΡΕ.

Συνήθως εφαρμόζω την τακτική ‘Συμπαθώ σε-μιλώ σου, εν σε συμπαθώ-εν σου μιλώ’, αλλά σε σένα έκαμμα εξαίρεση τζιαι ελαλούσα σου γεια επειδή κατά βάθος ενόμιζα πως σε είχα παρεξηγήσει κ είπα να σου δώσω δεύτερο chance. Εν γεγονός, εν μπορώ να ψυχολογώ τον κόσμο τζιαι συχνά βρίσκομαι προ εκπλήξεων. Γι΄αυτό ποττέ εν είμαι απόλυτη όσον αφορά την κρίση μου για τον χαρακτήρα του άλλου. Τζιαι ενευρίασα επειδή απέδειξες μου ότι έκαμα λάθος πάλε.

Anyway.

Αν σε ξαναχαιρετήσω να μου φτύσεις.

ΓΑΡΕ.

(Εν μ΄αρέσκει καθόλου η λέξη σαν λέξη κ γι΄αυτό την χρησιμοποιώ για τζιείνους που με νευριάζουν, τα γαϊδουράκια εν μου φταιν σε τίποτε κατά τ’ άλλα.)

5ος όροφος.

Το να ζεις σε διαμέρισμα, εν εντελώς διαφορετικό που το να ζεις σε ανεξάρτητο σπίτι.

Το να ζεις σε διαμέρισμα, σημαίνει ότι ακούεις κάθε θόρυβο προερχόμενο που τα διαμερίσματα που συνορεύουν άμεσα με το δικό σου. (Καλά εγώ ακούω κ το θόρυβο του ασανσέρ αλλά εσυνήθισα τον οπόταν εν του διώ πολλή σημασία.)

Τον θόρυβο του από πάνω όμως, ακόμα εν τον εσυνήθισα. Αν ήξερα κ τι κάμμει κ πότε θα τελειώσει, ήταν να έχω τουλάχιστον την ελπίδα ότι κάποτε εν να παρετήσει.

Κάθε μέρα – ΚΑΘΕ μέρα όμως, ξεκινά που το πρωί κ αρκέφκει να φακκά. Φακκά μόνο όμως, ούτε πράματα του πέφτουν, ούτε έπιπλα μετακινεί, όυτε ο ίδιος πέφτει χαμέ.

Εν ξέρω τι φακκά πάντως οι ήχοι που ακούουνται ενεν οι ίδιοι. Μια ακούεται σαν να χτυπά στον τοίχο, μια ακούεται σαν να καρφώνει το πάτωμα, μερικές φορές ακούεται σαν να χτυπά σε τζάμι κ ώρες ώρες σαν να χτυπά σε μέταλλο. Το πιο σπαστικό εν το ‘σαν να καρφώνει το πάτωμα’. Κ τούτο συνηθίζει να το κάμμει προς το βραδάκι.

Στην αρχή υπέθεσα πως κάμμει καμιά ανακαίνιση. Αλλά απορρίπτεται γιατί εν γίνεται σε κάθε εξεταστική να κάμμει ανακαίνιση. Εκτός αν το κάμμει εδώ κ ένα χρόνο, αλλά ποτέ εν έμεινα αρκετές ώρες στο σπίτι εκτός εξεταστικής για να το προσέξω.

Μετά υπέθεσα πως προσπαθεί να συναρμολογήσει έπιπλα του ΙΚΕΑ. Αλλά τόσες ώρες εσυναρμολογούσε ΟΛΑ τα έπιπλα του ΙΚΕΑ, όι μόνο τζιείνα που χωρούν σε ένα σπίτι. Οπόταν, παίζει να τα συναρμολογεί κ να τα αποσυναρμολογεί ξανά κ ξανά.

Μπορεί να τον πιάννει η πελλάρα κ να αρκέφκει να φακκά όπου έβρει. Μα εν γίνεται να τον πιάννει συνέχεια.

ΜΠορεί να του είπε κανένας ότι εν καλό να χτυπάς κάθε μέρα ούλλο το σπίτι σπιθαμή προς σπιθαμή, εξού και οι διαφορετικοί ήχοι. Άλλο να χτυπάς το παρκέ, άλλο να χτυπάς το μάρμαρο, άλλο να χτυπάς τον τοίχο κ άλλο να χτυπάς το τζάμι.

Φυσικά παίζει να κάμμει τίποτε μαθήματα γλυπτικής.

Αν δεν εντρέπουμουν, ήταν να πάω να τον ρωτήσω τι στο καλό κάμμει. Αλλά ντρέπουμαι κ έτσι βάλλω μουσική κ κάμμω υπομονή. Εν να τελειώσει η εξεταστική, εν θα τελειώσει κάποτε;; Κ μετά ας φακκά όσο θέλει, εν θα είμαι δαμέ να τον ακούω.

Chocolat

Εν γίνεται τούτο, εν γίνεταιι !!

Εν μπορώ νασυγκεντρωθώ καθόλου. Μα καθόλου όμως!!

Έχω το βιβλίο ανοιχτό, έφκαλα πρόγραμμα πόση ύλη πρέπει να καλύπτω την ημέρα, έβαλα ένα σωρό στόχους, εκόλλησα τους ποτζιεί ποδά πάνω στους τοίχους να τους βλέπω να μν τους ξιάννω, κ είπα άτε

.

.

.

κ έμεινα τζιαμέ.

Προς το παρόν είμαι 5 μέρες πίσω, νιώθω τύψεις, αντί όμως να βουρώ να προλάβω, κάθουμαι μπροστά που την τηλεόραση κ βλέπω το Chocolat. Κ αντί να δω τις ταινίες του Norton που ήταν ο στόχος της χρονιάς, πρέπει να είδα ούλλες της Juliette Binoche, αγγλόφωνες κ γαλλόφωνες, άμπα τζιαι χάσω.

Επεθύμισα να πάω cinema εντωμεταξύ. Κάποτε ήμουν μεγάλη φαν του cinema, τωρά εξίκοψα τέλεια. Εκόντεψε κ το φεστιβάλ κινηματογράφου, πρέπει να φροντίσω να αναπληρώσω

Ουφφ, παν πολλή ώρα τα διαλείμματα τους δαμέσα ή εν η ιδέα μου ??

Nighty-night !

Η ψεσινή νύχτα άρχισε ωραία..

     -Γιατρίνα κοίτα τι σου έφερα!

     -Τι, τι ??

     -Το καλύτερο προφιτερόλ της Ξάνθης ! Που ήρτετε κ εν επρολάβετε να φάτε.. ε έφερα να δοκιμάσετε

—

Ακολούθησε DVD, μια τάρτα, ένα μίνι-κοκ κ 1/3 του οικογενειακού κουτιού παγωτό.

—

Κ μετά σπίτι..

Αχ, μα τωρά εν μπορώ να κοιμηθώ, έχω πολλή ενέργεια με τούτη ούλλη τη γλυκόζη! I know! Ας πλύνω πιάτα !

—

Αα !! Παλιοκατσαρίδα !! ΠΟυ εβρέθηκες δαμέ ?! Έι που πάεις ??! Έλα πίσω !! Έλα να σε σκοτώσω !! Εε μεν βουράς .. παλιοκατσαρίδα !! Μείνε !!

*BLHGRPT* –> Η κατσαρίδα που πιττώνεται.

YES! Καλά να σου κάμω. You evil παλιοκατσαριδα.

Note to self: να προμηθευτώ κατσαριδοκτόνο.

—

Κάπως έτσι αποφάσισα να παω προς το δωμάτιο μου κ να διαβάσω το βιβλίο μου ώσπου να νυστάξω. Κανένα δίωρο μετά, άρχισε να βρέχει.

Ναι, να ΒΡΕΧΕΙ ! ΚΑνονικότατα, να αστράφτει, να βροντά κ να φυσά να μου ανεμίζει την κουρτίνα.

Oh well, ας κλείσω τα παράθυρα κ να συνεχίσω το βιβλίο μου.

—

Α! Ποιος με θυμήθηκε έτσι ώρα ? Ααα μάανα μου ρε, επεθυμήσαν με, βλέπουν  Λευκό Πύργο στην tv κ θυμούνται με..αχχ κ γω πεθυμ- Α! ΠΑΛΙΟΚΟΥΝΟΥΠΙ !! ΤΙ ΓΥΡΕΥΚΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΔΙ ΜΟΥ ?!

*BLGHR* –> Το κουνούπι που σπουρτά.

Ίουουυ γιαξ γιαξ γιαξ σκατοπαλιολετσοκουνούπι ήπιες μου τα γαίματα μου κ τωρά επίτισες μου τα γιαξ γιαξ καλά σου έκαμα που σε εσκότωσα γιαξ πάω να πλυθώ γιαξ γιαξ!

—

Ωραία, τωρά που πλύθηκα κ εξεφορτώθηκα το παλιοκουνούπι που μου έπινε το αίμα, να απαντήσω στο μήνυμα κ να συνεχίσω το βιβλίο μου. Αχ τι ωραία που ακούεται η βροχή.

—

*ΙΙΙΟΥ ΙΙΙΟΥ ΙΙΙΟΥ ΙΙΙΟΥ ΙΙΙΟΥ* –> Ο συναγερμός που για άγνωστο λόγο άρκεψε να ηχεί.

ΓκρΡρ!! Τι έγινε πάλε?! Εν τόσο ευαίσθητος ο παλιοσυναγερμός που αρκέφκει με την τόση δα βροντούλα ?? Ας προσπαθήσω να απομονώσω τον ήχο κ να συνεχίσω το βιβλίο μου..Αα κ άλλο μήνυμα..χμ ναι, έχει προβλήματα ο κόσμος. Ας τα λύσουμε

—

*ΑαΑΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ φυγΕεεε ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΤωρΑΑΑΑ* –> Η γειτόνισσα με την σπαστική φωνή που σε ανύποπτο χρόνο ξεσπά σε άναρθρες κραυγές.

Καλά τι έπαθε τούτη τωρά? Ως τωρά εσυνήθιζε να τσιριλλά τόσο τα μεσημέρια, τα βράδια ήταν πιο ..ήρεμη..να είχε πανσέληνο να πω εσεληνιάστηκε άτε.. τι να πεις, εν να σιωπήσει, που εν να πάει.

Στο μεταξύ έχω κ μια ψυχανάλυση να κάμω. Χμ ωραία, επέτυχε με σε φάση που διώ καλές συμβουλές. (Note: καλές συμβουλές διώ άμα νυστάζω, πεινώ ή είμαι πτώμα –> hint hint: ενύσταξα.)

—

*KΡΤΣ ΚΡΤΣ ΤΣΣΣΣ* –> Το ζόμπι η αρφή μου που εξύπνησε κ επείνασε κ εγύρευκε τίποτε να φάει.

-Γιατρίναα ! Ακούεις που βρέχει ?? ΜΑ βρέχει δυνατά α! Μα τι κάμμεις έτσι ώρα ξύπνια ?

-Εε α..

-Εν μπορώ να κοιμηθώ, εν πολλά δυνατά. Άκουσες πριν τζιείνο το πράμα που έσπασε? Μα γιατί εν κοιμάσαι? Άτε κόρη μου κοιμήθου.

-..

(Κάτι μου λέει ότι εν θυμάται τίποτε που τούτα ούλλα σήμερα. )

—

Και όταν ο συναγερμός ησύχασε, η γειτόνισσα έκλεισε το στόμα της, κ η αρφή μου αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα της διαμερίσματα, και αφού έδωσα τις πολύτιμες συμβουλές μου, εδιάβασα το βιβλίο μου κ εχάλασα το κάρμα μου όχι μια αλλά δύο φορές σκοτώνοντας κ κουνούπατσο κ κατσαρίδα, επιτέλους εγύρισα πλευρό κ εκοιμήθηκα

Πώς λέμε ‘Νύχτα γεμάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια’ ?

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ!

Time Machine

Η δική μου εξεταστική, κοντεύκει επικίνδυνα. Το επικίνδυνα έγκειται στο ότι ακόμα παλεύκω να με βάλω σε ένα πρόγραμμα κ να αρκέψω διάβασμα.

Αγνοώντας την παραπάνω δήλωση, ανάψα την τηλεόραση να κάμω το καθιερωμένο zapping κ να τη σβήσω.

ΜΑ Ω!!

Έτσι όπως εγύριζα τα κανάλια, ακούω μια φωνή γνώριμη, ένα τραγούδι να μου θυμίζει εμένα μιτσιά να κάθουμαι στον καναπέ με τη θεία μου, να κρατούμε ένα πράσινο πίνακα με τον Γκούφυ κ να έχουμε απλωμένη μια τράπουλα ! {Όι, εν είμαι  χαρτόμουτρο. Εμάθαινα μαθηματικά }

Κ όλα αυτά, έχοντας μουσική υπόκρουση το τραγούδι που επετάχτηκε εψές.

*drumroll*

.

.

ΤΣΑΪ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ !!! Performed by DAKIS, φορώντας ένα κοστούμι με ένα άσπρο τατσωμένο πουκάμισο σάννα κ επήε paintball κ επετύχαν τον 985739 φορές με tiny σφαιρούδες με μαύρη μπογιά. Ήταν ακριβώς ο ίδιος, όπως τον θυμούμαι πριν 15 χρόνια.

Έννεν το βίντεο το ψεσινό αλλά έχει το τραγούδι

Κάπως έτσι, έκατσα κ επαρακολούθησα το ηλίθιο παιχνίδι του βλάκα, του φτανού, του πρήχτη του μικρούτσικου, με την ελπίδα να μου πει κ το τότε αγαπημένο μου..

*drumroll πάλε*

.

.

ΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΗ ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ .. νανανανανανανα να ποτές ..για να θυμηθώ τον στίχο. Αλλά εν μου έκαμε τη χάρη. Ούτε καν το Μαρίνα Μαρίνα Μαρίνααα..νανανα νανανα νανα. Κ έτσι, έκατσα στο youtube κ ήβρα το !

Κ μετά, από link σε link, εκατάληξα να βλέπω όλα τα τραγούδια που μου θυμίζαν άαααααααλλες εποχές. Εν τα βάλλω δαμέ επειδή εν να γεμώσει ο τόπος βιντεούθκια, αλλά βάλλω τα λινκς όποιος θέλει να τα ακούσει να θυμηθεί τα παιδικά του χρόνια, να τα βλέπει. (ΚΑΛΑ, εν για να τα βρίσκω εγώ εύκολα να μν ανακατώννω συνέχεια στο youtube ! )

Remember Κορκολή?? Νομίζω εν μεταγενέστερος, αλλά εν πειράζει. Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σουυυ..! (Εν βρίσκω καλό λινκ για τούτο).  Ή το ντύσου πρόχειρα κ βάλε/βγάλε το κραγιόν σου κ το νεΚΡΟΣ ή ζωνταΝΟΣ εΣΕνα θα ζηΤΑω, σαν ΝΑ’ μουνα σκορΠΙΟΣ στις φλΟγες τριγυρΝΑω!! Άρεσκε της μάμας μου. Ώσπου κ εφκήκε ότι κάτι όι καλά πράματα έκαμε κ έτσι εστράφηκε στον Κότσιρα. Ώσπου κ έκοψε τα μαλλιά του ο Κότσιρας κ τωρά ψάχνει άλλο να της αρέσει.

Ή το Lambada ! Το οποίο θυμίζει μου καρναβάλια. Κ μια πράσινη φούστα που είχα επίσης όταν ήμουν μιτσιά.

Sometimes, i even surprise myself με τις περίεργες αναλαμπές που έχω.

 

Ιστορία μου, αμαρτία μου

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα.

Αυτή η κοπέλα, είχε εξεταστική κ εν είχε όρεξη να διαβάσει (τι μου θυμίζει .. χμμ ). Κ για να περνά την ώρα της, αντί να γυρίζει κ να νιώθει τύψεις, εκάθετουν στο computer τάχα να δεί κάτι σημαντικά πράματα, απαραίτητα για το διάβασμα της. Αντί όμως να βλέπει τζιείνα τα σημαντικά πράματα (τα ποια ?), εδιάβαζε μπλογκς που την άκρα.

Διάβασε κ να διαβάσεις, εθίστικε κ κάθε μέρα επερνούσε που κάθε μπλογκ αρκετές φορές με την ελπίδα ότι κάποιο καινούριο ποστ ήταν να ανέβει.

Τούτη τη μανία της, την μετέδωσε σε μια φίλη της. Η οποία άρχισε να διαβάζει επίσης μανιωδώς μπλογκς, όι στο βαθμό της πρώτης, αλλά σε σημείο που να εθιστεί κ τζιείνη.

Τούτες οι θκυό οι κορούες, είχαν να κάμουν μια εργασία μαζί. Η εργασία έπρεπε να γίνει στον υπολογιστή. Υπολογιστή που είχε κ ίντερνετ.

. . .

. .

.

Ε τελικά, αντί εργασία, εκάμαν μπλογκ.

Η διαφωνία τους ήταν στο ότι η μια ήθελε το μπλογκ ανώνυμο, ενώ η άλλη επώνυμο.

Τελικά επικράτησε η επωνυμία, με αποτέλεσμα όλος ο περίγυρος να μάθει ότι τούτες οι κορούες έχουν μπλογκ. Πράγμα που έβαλε ιδέες και σε άλλο κόσμο να ξεκινήσει μπλογκ.

Η μια η κορούα, τζιείνη που το ήθελε ανώνυμο, εν έγραφε πολλά συχνά επειδή εντρέπετουν. Εν ήθελε να διαβάζει ο κόσμος τι έγραφε, επειδή εν έγραφε ωραία. Στα πολλά, άρκεψε να γράφει, κ όποιον πάρει ο χάρος.

Η άλλη έφκαλλε το άχτι της. Κ εκατάφερνε το επειδή έγραφε ωραία.

Το μπλογκ επιβίωσε λίους μήνες.

Σε κάποια φάση, σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, η κορούα που έγραφε ωραία, ανέβασε ποστ που ανακοίνωνε το κλείσιμο του μπλογκ.

Η άλλη εν ήξερε τίποτε, ώσπου άνοιξε μια μέρα το μπλογκ κ είδε το αποχαιρετηστήριο ποστ. Ελυπήθηκε αλλά άτε. Άρκεψε να συνηθίζει το μπλογκ κ άρεσε της που έγραφε πράματα που συνέβαιναν κ που αν δεν ήταν το μπλογκ ήταν να τα ξιάσει. Αλλά εν ήθελε να συνεχίσει το μπλογκ μόνη της, ειδικά αφού ήταν κ επώνυμο.

Έτσι, ξεκίνησε νέο μπλογκ, ανώνυμο, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα. Κ είναι χαρούμενη που πλέον μπορεί να γράφει τες πελλάρες της ανενόχλητη, χωρίς να αγχώνεται πως εν να γράψει κάτι που εν να την εκθέσει στα μάτια γνωστών κ φίλων.

Και το μπλογκ (όπως κ η ζωή) συνεχίζεται :)

You are alive. So live!

          Όταν ήρτα για σπουδές, εν είχα σταθερό τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ. Σύνδεση εν εμπορούσα να κάμω επειδή εν είχα κλείσει ακόμα 18 κ για κάρτες εν το έψαξα ιδιαίτερα – άλλωστε εν είχα ώρα να το κάμω. Ήμουν too busy exploring and adjusting to my new environment. Therefore εν εκάθουμουν δευτερόλεπτο σπίτι. Ατέλειωτες ώρες βόλτες, καφέδες, έξοδοι, ενίοτε σχολή, περισσότερες βόλτες, περισσότεροι καφέδες κ γενικότερα χωρκοϊρισμα σε όλο του το μεγαλείο.

          Στην πορεία, όταν έκλεισα τα 18, αποφάσισα πως ένα τηλέφωνο σταθερό πάντα χρειάζεται αφού τα κινητά εν πανάκριβα. Οπόταν, εσύναξα τα απαραίτητα δικαιολογητικά κ επήα στον ΟΤΕ να κάμω τη σύνδεση μου. Μετά την εγκατάσταση του σταθερού τηλεφώνου, είπα να πιάσω κ ένα λογαριασμό για σύνδεση στο ίντερνετ, αφού προσφέρεται που το πανεπιστήμιο, έτσι για να στέλνω κανένα email από καιρό σε καιρό, λλίο msn, λλίη ενημέρωση — όλοι ξέρουμε τι μπορείς να κάμεις έχοντας ιντερνετ. Εν το πολλοχρησιμοποιούσα στην αρχή κ η ζωή κυλούσε όπως πριν.

          Μετά το πρώτο Πάσχα στην Κύπρο, που βρεθήκαμε με όλους τους σπουδάζοντες εν Αγγλία φίλους, εσυνήθισα κ πάλι την παρουσία τους, οπόταν, με την επάνοδο στη Θεσσαλονίκη, εσυνέχισα να τους μιλώ που msn κατά πολύ περισσότερο που ότι πριν. Σιγά σιγά, εκαθιερώθηκε να μιλούμε 3-4 ώρες την ημέρα. Πράγμα που έτρωε χρόνο που το real-time living. Αλλά εν το θεώρησα υπερβολικό. Ήταν στα φυσιολογικά πλαίσια ακόμα. Κ γω ήμουν ακόμα κοινωνική.

          Μετά το καλοκαίρι κ τη διπλή εξεταστική του Σεπτέμβρη, η υποφαινόμενη, ακολουθώντας τις προτροπές των φίλων της, εσύναξε ακόμα λλία δικαιολογητικά κ επήε κ έκαμε σύνδεση ADSL, πράγμα που ήθελε κ η ίδια να κάμει αλλά έπαιζε πελλό τόσο καιρό επειδή εβαρκέτουν να μαζέψει τα εν λόγω δικαιολογητικά.

          Αυτό ήταν. Μετά άρχισε η κατρακύλα.

          Εμιλούσαμε συνήθως αργά το βράδυ, ένεκα όμως της διαφοράς της ώρας, το αργά το δικό μου ήταν κατά 2 ώρες πιο αργά που το δικό των άλλων. Έτσι εγώ εγίνουμουν το ζόμπι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν σχεδόν στο φυσιολογικό τους. Ναι αλλά το ζόμπι απ’εδώ έγινε ψιλοαντικοινωνικό επειδή πάντα ήταν κουρασμένο.

          Λίο το ξενύχτι,  λίο το ότι ένιωθα πλήρης συνομιλώντας με τους φίλους που ήταν μακρυά, λίγο κ το ότι ένιωθα extra πανάσχημο ον που εν δικαιούται να κυκλοφορεί ελεύθερο να μεν φοϊτσιάζει τα μωρά, αποκόπηκα τσας που την εδώ παρέα.  Εν είχα όρεξη για εξόδους, επροτιμούσα να μένω σπίτι, εβαρκούμουν να γίνω κοινωνική με τον γύρω κόσμο κ λοιπές πελλάρες του καιρού εκείνου. Κ κάπως έτσι έγινα πλήρως αντικοινωνική, ένα εντελώς lifeless creature, αποβλακωμένο μπροστά σε μια οθόνη, να μιλά με ανθρώπους εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, χωρίς καμιά όρεξη να βγει κ να ζήσει ωσαν φοιτήτρια στην Ελλάδα κ δη στην ωραιότερη πόλη της.

          Αν κ οι msn friends ήταν ευχαριστημένοι, κανένας άλλος εν ήταν ευχαριστημένος με τούτη την κατάσταση. Ευτυχώς εν εκράτησε για πολύ.

          Κούτσα κούτσα επανήλθα στην πραγματικότητα, έκοψα το πολύ msn κ επεριορίστικα στα απολύτως απαραίτητα για να μεν χάνεσαι με τον άλλο. Όπως κ να το κάνουμε, η ζωή είναι εδώ, εννεν μες το pc, ούτε εν να κερδίσω κάτι άμα κάθουμαι δαμέ με τις ώρες. Καλύτερα να γυρίζω άσκοπα στη Θεσσαλονίκη κ να την απολαμβάνω σε όλες της τις εκφάνσεις τωρά που μπορώ παρά να σκοτώνω έτσι γενναιόδωρα τα νευρικά μου κύτταρα. Να ‘ναι καλά κ οι κλινικές που αποτελούν μια extra δραστηριότητα να τρων ώρες μακρυά που οθόνες. Κ οι αθκιασερές φίλες που έρκουνται βόλτες. Κ ο καιρός που άρχισε να καλυτερεύει. Κ γενικά εν ξέρω γιατί βλέπω τα πάντα αισιόδοξα τωρά.

          Γι’ αυτό αθκιασερέ φίλε μου που κάθεσαι ούλλη μέρα στο Pc κ κάμμεις την πτυχιακή σου κ νομίζεις πως όλος ο κόσμος έτσι κάμμει, εν μπορώ να σου μιλώ συνέχεια κ να μεν παραπονιέσαι κ να σου κακοφαίνεται που πλέον εν κάθουμαι να ακούσω τον πόνο σου. Έχω ζωή you know. Όταν εν να έχω εξεταστική τον Ιούνη- Ιούλη, εσύ θα είσαι στην παραλία να απολαμβάνεις το φραπέ σου, εν θα κάθεσαι στον υπολογιστή να με παρηγορείς. Οπόταν, εγώ με το πρόγραμμα μου κ εσύ με το δικό σου.

Και η ζωή συνεχίζεται.

 

Συνεννόηση μπουζούκι

..κάθεσαι σε ένα καφέ,

          παραγγέλνεις βυσσσινάδα,

                    νομίζει το γκαρσόνι ότι σου φέρνει πορτοκαλάδα

                              κ τελικά πίνεις χυμό ροδάκινο.

Παίζει να ήταν κ χρυσόμηλο τώρα που το ξαναφέρνω στο νου μου.

Life is full of surprises