Let me play among the stars..

Δεκέμβριος 16, 2007

Xmas is all around…NOT!!

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 12:09 πμ

Εν νιώθω Χριστούγεννα ακόμα.
Τίποτε.
Ούτε οι λαμπούες ποτζιεί ποδά, ούτε τα δέντρα τα στολισμένα, ούτε το καραβάκι που κοσμεί την absolut-vodka-bottle-shaped πλατεία μας. Ο όλος χριστουγεννιάτικος διάκοσμος, που τα τελευταία χρόνια ήταν ιδιαιτέρως κακόγουστος κ ανυπόφορος, φέτος αφήνει με παγερά αδιάφορη.
Όταν ήμουν πιο μικρή, ένιωθα Χριστούγεννα. Ήταν κάτι διαφορετικό, αρέσκαν μου, ένιωθα ωραία, είχα κάτι να περιμένω.
Τωρά τίποτε.
Εν καταλαβαίνω διαφορά, εν είμαι πιο χαρούμενη από ότι συνήθως–μάλλον το αντίθετο συμβαίνει–κ εν έχω τίποτε να περιμένω. 
Εν ξέρω.
Ίσως επειδή αμέσως μετά τα Χριστούγεννα αποχαιρετούμε το 2007 κ πάμε πάρακατω.
Κ ακόμα εν εκμεταλλεύτηκα τη χρονιά που την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Νιώθω το ότι εν έκαμα τίποτε σημαντικό, ότι ακόμα μια χρονιά πάει έτσι. Εν θέλω να κάτσω να κάμω κανένα απολογισμό, διότι φοούμαι ότι το αποτέλεσμα ενναν ..όι καλό.
Blah, εν ξέρω.
Anyway.
Stupid meaningless whining post.
Au revoir 🙂

Δεκέμβριος 9, 2007

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά!

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 9:41 μμ

Ποτέ εν εμπόρεσα να εκφράσω συναισθήματα ή να πω κομπλιμέντα. Σπάνια συμβαίνει τούτο –μόνο σε ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ περιπτώσεις. Προτιμώ να δείχνω διακριτικά τι νιώθω/θέλω παρά να το λαλώ ευθέως. Πράγμα που φυσικά δημιουργεί πολλά προβλήματα.

Θυμούμαι που πάντα τις/-ους φίλες/-ους μου να μου λεν να λέω πώς νιώθω για να μπορούν να με καταλαβαίνουν καλύτερα. Ποτέ εν τα κατάφερνα. Πάντα άφηνα τους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Ίσως αν ήταν πιο παρατηρητικοί να καταλάβαιναν. Ελπίζω ότι μέσα τους ξέρουν ότι τους αγαπώ κ ότι εννα μπορούσα να κάμω τα πάντα για τζιείνους, ακόμα κ αν δν τους το πω ποτέ. Ελπίζω να ξέρουν ότι τους θαυμάζω κ είμαι περήφανη που εν φίλοι μου, ακόμα κ αν δν λαλώ κάθε ώρα κ στιγμή το πόσο τέλειοι ένι κ πόσο τυχερή νιώθω που τους έχω.

Γλυκανάλατα πράματα του στυλ  ‘Μα τι καλή που είσαι, αγαπώ σε, θέλω να μαστε για πάντα φίλες, είσαι κούκλα, είσαι τέλεια, μα τι ωραία ρούχα, ουάο παν σου τέλεια τα μαλλιά σου σήμερα…’ , θεωρώ τα αχρείαστα κ ‘ψεύτικα’ (με την έννοια ότι τα λέω απλά για να τα πω).

Προτιμώ να είμαι τζιαμέ για σένα πάντα, είτε με χρειάζεσαι είτε όι, να σε προσέχω να μεν φάεις τα μούτρα σου, αλλά ακόμα κ αν τα φάεις να είμαι στο πλάι σου, να σε υποστηρίζω άμα οι άλλοι εν εναντίον σου, να κινώ γη κ ουρανό για να είσαι καλά, κ άλλα μικρά ή μεγάλα πράματα. Έτσι μπορώ εγώ. ‘Ετσι ξέρω. Εξάλλου, εν θα ήθελα να πω κάτι που εν εννοώ, ή να υποσχεθώ κάτι που εν μπορώ να κάμω.

Θέλω να κάμμω ό,τι μπορώ κ εν με νοιάζει αν δεν μπορείς να ανταποδώσεις. Φτάνει που εγώ δείχνω σου ότι σε αγαπώ. Εσύ απλά άνοιξε τα μάτια σου κ δες το. Αν περιμένεις να το ακούσεις, εν θα το ακούσεις ποτέ. Είπαμε, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Blog στο WordPress.com.