Let me play among the stars..

Αύγουστος 13, 2008

Summertime :)

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 4:43 μμ

Ως καθώς πρέπει Λευκωσιάτες, έπρεπε κ εμείς να κάμουμε μια εξόρμηση προς περιοχές Αγίας Νάπας-Πρωταρά. Η εξόρμηση είχε κανονιστεί πριν καν πατήσω το πόδι μου στη μεγαλόνησο, οπόταν ήβρα τα ούλλα έτοιμα. Το μόνο που έπρεπε να κάμω ήταν να ετοιμάσω μια μίνι βαλιτσούλα κ να περιμένω να περάσουν να με πιάσουν.

Φτάνοντας στα απάρτμεντς που θα νοικιάζαμε, εγώ έμεινα να τα βλέπω σαν εκστασιασμένη επειδή εφανήκαν μου πάρα πολλά ωραία ! Φυσικά ως μέτρο σύγκρισης είχα τα δωμάτια που μέναμε στα Μουδανιά (βλ. προσεχές κατεψυγμένο ποστ), οπόταν ακόμα κ μια τρύπα ίσως να μου εφαίνετουν αρκετά καλή.

Σιγά σιγά εμαζευτήκαμε όλοι-αν μας μετρώ σωστά ήμασταν 13 άτομα. Η πείνα ήταν κάτι στο οποίο εσυμφωνούσαμε και οι δεκατρείς, οπόταν εξεκινήσαμε για φαγητό. Η εξέλιξη της βραδυάς ήταν κάτι στο οποίο εν εσυμφωνούσαμε οπόταν αναγκαστικά εσπάσαμε. Είναι γεγονός πως δεκατρία άτομα εν δύσκολο να συμφωνούν πάντα.

Έτσι κάποιοι εκαταλήξαμε στο heaven rock garden, παραγγέλνοντας Corona αλλά getting Sol instead. Πάλε ήταν μπίρα, πάλε είχε λεμονούι, αλλά ήταν τσας πιο πικρή –ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Η μουσική ήταν ωραία, αλλά το volume ήταν λλίο πολλά ψηλό, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να κάμουμε practise στο lipreading.

Εκάτσαμε κάμποσο, ώσπου κ ήρτε η ώρα να συνεννοηθούμε με τους υπόλοιπους τι να κάμουμε. Η συνεννόηση ήταν που δύσκολη έως ακατόρθωτη, τόσο με τους άλλους όσο κ μεταξύ μας. Κάπως έτσι εκαταλήξαμε όσοι ήμασταν μέσα να φκούμε έξω χωρίς να ξέρουμε γιατί. Κ αφού εφκήκαμε, μετά εν εμπορούσαμε να ξαναμπούμε.

Γι’ αυτό εμετακινηθήκαμε σε ένα cafe, χωρίς μουσική, (ή τουλάχιστον εμένα τα αυτιά μου εν ακούαν μουσική), για να καταφέρουμε να βρεθούμε κ να συνεννοηθούμε με τους άλλους. Εντελώς pointless, αφού οι άλλοι ήταν να παν club, ενώ εμείς ηξέραμε που την αρχή πως εν θα επηένναμε μαζί τους.

Αφού βαρεθήκαμε το cafe, είπαμε να πάμε για παγωτό κ μετά να πάμε προς το απάρτμεντ. Στο δρόμο προς το απάρτμεντ, αποφασίσαμε να κάμουμε beach scouting για να δούμε σε ποια παραλία θα επηένναμε την επόμενη μέρα. Φυσικά εκαταφέραμε να πάμε στη χειρότερη παραλία που υπάρχει.

Πρώτα ανεβήκαμε στον πύργο του ναυαγοσώστη. Κ αποφανθήκαμε πως αμα κάποιος πνίεται, ώσπου ο ναυαγοσώστης να κατεβεί που τζιειπάνω, καληνύχτα. 

Μετά, εκατεβήκαμε προς τα κρεβατάκια που ήταν που πάνω ως κάτω γεμάτα υγρασία. Αλλά δεν πτοηθήκαμε, εγυρίσαμε τα που την άλλη κ εκάτσαμε πάνω. Κάτι ξένοι εν εγυρίσαν καν τα κρεβατάκια που την ανάποδη κ επέσαν πάνω στα βρεμένα να κάμουν τα δικά τους. Κάτι άλλες baywatch wannabees εβάλαν τα κόκκινα τους τα μαγιό κ εμάχουνταν να βουτήσουν, αλλά δεν. Που μας κάποιος επιχείρησε να γίνει ρομαντικός, αλλά πάλε εκαταφέραμε κ εγυρίσαμε το στην πελλάρα, χαλώντας κ την ατμόσφαιρα στους ξένους του βρεγμένου κρεβατακίου. 

Το επόμενο πρωί- ή μάλλον μεσημέρι, εξυπνήσαμε, εφάμε το πρόγευμα-μεσημεριανό μας κ εξεκινήσαμε για παραλία. Ενώ είχαμε απορρίψει την ψεσινή παραλία, εν μπορώ να καταλάβω πώς εκαταλήξαμε τζιαμέ. Τουλάχιστον επιλέξαμε προσεχτικά το κρεβατάκι που επιάσαμε (βλ. ξένους της παραπάνω παραγράφου). Η θάλασσα ήταν χμμ..πως να το θέσω ευγενικά..ΧΑΛΙΑ ! Οπόταν αφού εν αντέξαμε για πολλή ώρα μέσα στο νερό, είπαμε να επιδοθούμε σε σπορ εκτός νερού (ρακέτες, βόλεϊ κ.α). Αλλά ούτε η άμμος (η ποια ??) ήταν βοηθητική, αφού ουσιαστικά ήταν άσπρο χώμα με πέτρες. Έτσι έπιασε ο καθένας το βιβλίο του, το mp3 του κ εξάπλωσε. Άμα εκαλοψηθήκαμε, είπαμε ότι είναι ώρα να αναχωρήσουμε, αφού είχαμε κράτηση για μεξικάνικα στις 8.

Είστε έτοιμοι να παραγγείλετε ?? λέει το γκαρσόνι πολύ ευγενικά στη θορυβώδη παρέα των 13 ατόμων.

ΟΪ ! απαντά καθόλου ευγενικά η υποφαινόμενη κοιτάζοντας το μενού κ πιστεύοντας πως μέσα στο θόρυβο εν θα ακουστεί η φωνή της.

Αλλά όι, έπρεπε να σιωπήσουν ούλλοι σε τζιείνη τη φάση κ να ακουστεί το ‘όι’ τόσο άγριο σάννα κ ελαλούσα του ανθρώπου ‘ φύε πριν να σου φέρω το μενού στο κεφάλι !!’.

-Οκ.. απαντά το γκαρσόνι με λίο φοιτσιασμένο, λίο ‘εν-επερίμενα-τούτη-την- αντίδραση’, λίο ‘εν-πελλή-τούτη’ ‘υφος.

Συγγνώμη!! φωνάζει η υποφαινόμενη για να καθαρίσει το όνομα της αλλά μάταια.

Το γκαρσόνι προφανώς ήδη εσκέφτετουν να εμπλουτίσει ό,τι κ να παράγγελνε η υποφαινόμενη με λία ηρεμιστικά.

Τα nachos, η sangria, τα φαγιά μας κ οι strawberry margaritas που μας προσέφεραν στο τέλος, ήταν αρκετά καλά, ένα 8/10 πιάνουν το άνετα. Φεύγοντας, νομίζω αγριοκοίταξε με το γκαρσόνι. Sorry φίλε μου, ήταν καταλάθος =/

Περπατώντας στον πεζόδρομο, η μια εκ της παρέας εκίνησε κάτι νήματα, έκαμε τα δικά της κ επήαμε στο διπλανό του rock garden όπου θα επιάναμε ένα ποτό κ ένα shot με 3ευρώ κ θα μας εφέρναν κ champagne. Το ποτό ήταν καλό, το shot ήταν το μισό πετρέλαιο σίουρα κ η champagne εν επίνετουν. Γενικά θα προτιμούσα να πεταχτώ δίπλα κ ας έπινα Sol αντί Corona. Απέναντι μας εστέκουνταν σειρά κάτι αστυνομικοί, μεταξύ τους κ ένας που έμοιαζε του Νικοπολίδη. Άσχετο ;p 

Μετά, η απόφαση ήταν να πάμε σε club όλοι μαζί ως παρέα. And so we did. Κ επερνούσαμε ωραία. Κ αυτό το λέω εγώ που εν μου αρέσκουν έτσι φάσεις.

Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το επόμενο λεπτό.

Προς το τέλος της βραδυάς, προς το πρωί κατακρίβειαν, πατά μια φίλη μου σε κάτι σιονωσμένα ποτά, γλιστρά κ πέφτει φαρδιά πλατιά κάτω κ εν μπορεί να σηκωθεί. Κουβαλούμε την ως έξω κ βλέπουμε πως εφούσκωσε η ποδοκνημική της διάρθρωση. Ως η μέλλουσα γιατρός της παρέας –νυν τριτοετής παύλα σχεδόν άσχετη, έκαμα τζιείνο που μας εμάθαν: ερωτούσα για τους χαρακτήρες του πόνου! Στο μεταξύ εβάλλαμε της πάγο. Η δική μου ‘διάγνωση’ ήταν ή διάστρεμμα ή τίποτε. Εννοείται πως μερικά λεπτά αργότερα ήμασταν στο δρόμο για το νοσοκομείο για να βγάλει διάγνωση κάποιος που ξέρει.

Εν κανεί που εν ηξέραμε το δρόμο, εν κανεί που μας έδωσε λάθος οδηγίες ένας οδηγός ασθενοφόρου μιας πολυκλινικής στην οποία εσταματήσαμε στην πορεία αλλά εν είχε γιατρό, εν κανεί που επηένναμε με τα φώτα ομίχλης κ εν εθωρούσαμε μπροστά μας, οι ταπέλλες ήταν ελάχιστες κ το νοσοκομείο χωσμένο !!

Ευτυχώς ως μια χαρούμενη παρέα εκάμαμε τη διαδρομή να φαίνεται ευχάριστη.

Ρε, είσαι πιττωμένος ??

Όι, μια χαρά είμαι εγώ! Εσύ ??

Ε τράβα λίο πιο τζιεί κ εν μας χωρεί !

… *?!?!?!?* *blank* 💡 Ααα..τούτο εννοείς. Ε όι, είμαι πιττωμένος, εν έχει άλλο χώρο !

-…

Φτάνοντας στο νοσοκομείο, εγίναμε κοινωνικοί με τον φύλακα, τους νοσοκόμους, τον οδηγό ασθενοφόρου, τους αστυνομικούς, το μηχάνημα που έφκαλλε χυμούς,νερά κ καφέδες.

Μα τι επάθετε ρε παιδιά? Α?

Εε, εγλύστρισε η κορούα κ εχτύπησε λίο το πόδι της.

-Αα..πόθεν είσαστε ??

-Λευκωσία.

-Αα.. στο Πλην 2 α ?

-Όι, αλλού.

-Αα .. καλά.

Κ αφού κοίταξε η γιατρός το πόδι της, έδωσε της ένα παυσίπονο κ είπε μας να περάσουμε αύριο κατά τις 10 που εν να έρτει ο ακτινολόγος. Ερωτήσαμε αν εμπορούσαμε να μείνουμε τζιαμέ–τι να πιέννουμε κ να ερκούμαστε τωρά για 3-4 ώρες..αλλά εδιώξαν μας.

Στην επιστροφή παρολίγον να πατήσουμε μπόλικους μεθυσμένους εγγλέζους, τους οποίους απέφευγε ο οδηγός μας με φανταστικούς ελιγμούς..ώσπου στο τέλος εσταματήσαν μας για αλκοτέστ. ΕΚΟΨΑΜΕ ΕΠΗΑΜΕ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ κ εσταματήσαν μας ΤΩΡΑ για άλκοτεστ ιμίsh. Αλλά όλα καλά, τόσες ώρες εμεταβολίστηκε κάθε ίχνος αιθανόλης.

Το επόμενο πρωί η διάγνωση ήταν διάστρεμμα, το πρωινό μας ήταν Ζορπάς κ η ασχολία μας UNO, δείχνοντας τη συμπαράσταση μας στην τραυματία 🙂

Advertisements

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.