Let me play among the stars..

Σεπτεμβρίου 25, 2008

5ος όροφος.

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 3:30 μμ

Το να ζεις σε διαμέρισμα, εν εντελώς διαφορετικό που το να ζεις σε ανεξάρτητο σπίτι.

Το να ζεις σε διαμέρισμα, σημαίνει ότι ακούεις κάθε θόρυβο προερχόμενο που τα διαμερίσματα που συνορεύουν άμεσα με το δικό σου. (Καλά εγώ ακούω κ το θόρυβο του ασανσέρ αλλά εσυνήθισα τον οπόταν εν του διώ πολλή σημασία.)

Τον θόρυβο του από πάνω όμως, ακόμα εν τον εσυνήθισα. Αν ήξερα κ τι κάμμει κ πότε θα τελειώσει, ήταν να έχω τουλάχιστον την ελπίδα ότι κάποτε εν να παρετήσει.

Κάθε μέρα – ΚΑΘΕ μέρα όμως, ξεκινά που το πρωί κ αρκέφκει να φακκά. Φακκά μόνο όμως, ούτε πράματα του πέφτουν, ούτε έπιπλα μετακινεί, όυτε ο ίδιος πέφτει χαμέ.

Εν ξέρω τι φακκά πάντως οι ήχοι που ακούουνται ενεν οι ίδιοι. Μια ακούεται σαν να χτυπά στον τοίχο, μια ακούεται σαν να καρφώνει το πάτωμα, μερικές φορές ακούεται σαν να χτυπά σε τζάμι κ ώρες ώρες σαν να χτυπά σε μέταλλο. Το πιο σπαστικό εν το ‘σαν να καρφώνει το πάτωμα’. Κ τούτο συνηθίζει να το κάμμει προς το βραδάκι.

Στην αρχή υπέθεσα πως κάμμει καμιά ανακαίνιση. Αλλά απορρίπτεται γιατί εν γίνεται σε κάθε εξεταστική να κάμμει ανακαίνιση. Εκτός αν το κάμμει εδώ κ ένα χρόνο, αλλά ποτέ εν έμεινα αρκετές ώρες στο σπίτι εκτός εξεταστικής για να το προσέξω.

Μετά υπέθεσα πως προσπαθεί να συναρμολογήσει έπιπλα του ΙΚΕΑ. Αλλά τόσες ώρες εσυναρμολογούσε ΟΛΑ τα έπιπλα του ΙΚΕΑ, όι μόνο τζιείνα που χωρούν σε ένα σπίτι. Οπόταν, παίζει να τα συναρμολογεί κ να τα αποσυναρμολογεί ξανά κ ξανά.

Μπορεί να τον πιάννει η πελλάρα κ να αρκέφκει να φακκά όπου έβρει. Μα εν γίνεται να τον πιάννει συνέχεια.

ΜΠορεί να του είπε κανένας ότι εν καλό να χτυπάς κάθε μέρα ούλλο το σπίτι σπιθαμή προς σπιθαμή, εξού και οι διαφορετικοί ήχοι. Άλλο να χτυπάς το παρκέ, άλλο να χτυπάς το μάρμαρο, άλλο να χτυπάς τον τοίχο κ άλλο να χτυπάς το τζάμι.

Φυσικά παίζει να κάμμει τίποτε μαθήματα γλυπτικής.

Αν δεν εντρέπουμουν, ήταν να πάω να τον ρωτήσω τι στο καλό κάμμει. Αλλά ντρέπουμαι κ έτσι βάλλω μουσική κ κάμμω υπομονή. Εν να τελειώσει η εξεταστική, εν θα τελειώσει κάποτε;; Κ μετά ας φακκά όσο θέλει, εν θα είμαι δαμέ να τον ακούω. 😉

Σεπτεμβρίου 14, 2008

Chocolat

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 12:17 πμ

Εν γίνεται τούτο, εν γίνεταιι !!

Εν μπορώ νασυγκεντρωθώ καθόλου. Μα καθόλου όμως!!

Έχω το βιβλίο ανοιχτό, έφκαλα πρόγραμμα πόση ύλη πρέπει να καλύπτω την ημέρα, έβαλα ένα σωρό στόχους, εκόλλησα τους ποτζιεί ποδά πάνω στους τοίχους να τους βλέπω να μν τους ξιάννω, κ είπα άτε

.

.

.

κ έμεινα τζιαμέ.

Προς το παρόν είμαι 5 μέρες πίσω, νιώθω τύψεις, αντί όμως να βουρώ να προλάβω, κάθουμαι μπροστά που την τηλεόραση κ βλέπω το Chocolat. Κ αντί να δω τις ταινίες του Norton που ήταν ο στόχος της χρονιάς, πρέπει να είδα ούλλες της Juliette Binoche, αγγλόφωνες κ γαλλόφωνες, άμπα τζιαι χάσω.

Επεθύμισα να πάω cinema εντωμεταξύ. Κάποτε ήμουν μεγάλη φαν του cinema, τωρά εξίκοψα τέλεια. Εκόντεψε κ το φεστιβάλ κινηματογράφου, πρέπει να φροντίσω να αναπληρώσω 😀

Ουφφ, παν πολλή ώρα τα διαλείμματα τους δαμέσα ή εν η ιδέα μου ??

Σεπτεμβρίου 8, 2008

504 χιλιόμετρα νότια της Θεσσαλονίκης

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 10:03 μμ

Μετά από σχεδόν ένα μήνα διακοπών στην πατρίδα, επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη μου άρον άρον επειδή το μάθημα που θα έδινα την δεύτερη βδομάδα της εξεταστικής..εμετατέθηκε στην πρώτη! Εγώ φυσικά επέστρεψα μια μέρα πριν, Κύπρο διάβασμα γιοκ (εχμ νομίζω όλοι δείχνουν κατανόηση δαμέ), κ για μάθημα που θέλει 10 μέρες διάβασμα, εγώ αφιέρωσα μισή. Άρα, το τσιανς να επέρασα είναι κάτι λιότερο που 5%.

Επειδή όμως επέστρεψα άρον άρον, εν θα προλάβαινα να δω μια φίλη μου που είχε που τα Χριστούγεννα να δω κ θα επήεννε Κύπρο λίες μέρες μετά που έφευγα εγώ. Η φίλη μου θα βρισκόταν Αθήνα για μερικές μέρες .. οπόταν, μετά το πρώτο μάθημα, θα αναχωρούσα ολόισια για Αθήνα. Λλίο οι περίεργες ώρες ύπνου μου, λλίο η άχρηστη η τύχη μου, έχασα το ένα τρένο, το επόμενο ήταν γεμάτο, το επόμενο είχε ακυρωθεί, το επόμενο ήταν γεμάτο κ ευτυχώς το επόμενο είχε μια θέση για μένα.

8 ώρες μετά, βρέθηκα στο Γκάζι (εν πολλοκατέχω από αθηναϊκά τοπωνύμια, οπόταν συγχωρέστε με για τυχόν παρεξηγήσεις. Όπως μου τα είπαν, λαλώ τα 🙂 ), να πίνω ένα cocktail του οποίου το όνομα μου διαφεύγει. Ακολούθησε ένα γεύμα σε κάτι everest στη Ζωγράφου κ κατά το χάραμα ύπνος.

Την επόμενη μέρα, μετά το μεσημέρι, αποφασίσαμε να πάμε στο μουσείο Ακρόπολης το καινούριο. Δυστυχώς, με το που φτάνουμε τζιαμέ, πληροφορούμαστε πως το μουσείο ανοίγει μόνο 10-12 το πρωί. Είπαμε έλεος, διερωτηθήκαμε Γιατί στο καλό να το κάμμει τούτο κ πόσο αλήθεια αξίζει ένα μουσείο να εν ανοιχτό 2 ώρες την ημέρα, κ αποφασίσαμε να πάμε για καφέ στο Θησείο. Με θέα την Ακρόπολη, απόλαυσαν οι άλλοι τον καφέ τους κ εγώ το χυμό μου.

Η φίλη μου θα αναχωρούσε σε μερικές ώρες κ έπρεπε να ξεκινήσει για αεροδρόμιο. Αγκαλιές, φιλιά, αποχαιρετισμοίτι απαίσιο πράμα, μισώ τους αποχαιρετισμούς. Ποτέ εν θα συμφιλιωθώ με την ιδέα του να φεύγει κάποιος, αν κ συνήθως εν εγώ που φεύγω πρώτη 😦

Το βράδυ, εξεκινήσαμε να πάμε Μοναστηράκι να περπατήσουμε. Με φανταστικούς ελιγμούς (aka εψιλοχαθήκαμε), εβρεθήκαμε Σύνταγμα, όπου είπαμε να τιμήσουμε τα McDonalds αφού κάτι κινέζικα που είχαν προταθεί ήταν χασιμιά, κ το Subway ήταν θεόκλειστο. Στα McDonalds, είδα όσους emo εν είδα σε ούλλη τη Θεσσαλονίκη. Μερικοί ήταν αρκετά φοιτσιάρικοι– no offence, αλλά άμα κάμμεις τα μαλλιά σου ΤΟΣΑ κ βάλλεις ένα τόνο μολύβι πάνω ή/και κάτω που το μάτι σου, ή έχεις μια φράντζα με όλα τα χρώματα του ορατού φάσματος να σταματά ΑΚΡΙΒΩΣ κάτω που τα μάτια σου, ε όσο να’ ναι ξιππάζουμαι άμα σε βλέπω.

Περπατώντας στην Ερμού, ένας τύπος έπαιζε κιθάρα — μόνο για το ρεπερτόριο ( wish you were here, μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κτλ), εκάτσαμε κ ακούαμε τον κ αφήσαμε του όσα ψιλά είχαμε. Μν φανταστείτε though, 2-3 ευρώ μακάρι να εφκαίναν.

Ο δρόμος έφκαλε μας Ψυρρή, που μου θύμισε Μπιτ Παζάρ Θεσσαλονίκης. Ήταν πολύς ο θόρυβος κ εν είχα όρεξη να κάτσουμε κ έτσι συνεχίσαμε την βόλτα μας μέχρι το Θησείο, όπου εκάτσαμε σ’ ένα παγκάκι κ ελαλούσαμε πελλάρες ως τα χαράματα.

Στην παρέα μας παρείσφρυσε κ μια AthensVoice , που για ένα ακατανόητο λόγο, πάντα πέφτει μέσα στις προβλέψεις για τα ζώδια –τουλάχιστον για τον Υδροχόο:

  • ‘Πολλές φορές χρειάζεται να φύγεις για να αναγνωριστείς. Όπως κ άλλες φορές, χρειάζεται να σε χάσουν οι άνθρωποι που αγαπάς, για να καταλάβουν πόσο πολύ τους λείπεις’. Πεθυμά με κανένας ?? Α? Φωνή βοώντος εν τη ερήμω α ?
  • ‘Είναι ανθρώπινο να ξεχνάμε πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι γύρω μας και είναι αναγκαίο από καιρό σε καιρό να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να συνειδητοποιήσουμε και πόσο απαραίτητοι είναι οι άλλοι για μας.’ Πάντως εγώ πεθυμώ τους ούλλους.
  • Εντούτοις, ο προβληματισμός της ημέρας έχει ως εξής: »Ποιο είναι στ’ αλήθεια το νόημα της ζωής σου ? Οι άνθρωποι που είναι κοντά σου είναι δίπλα σου επειδή προσφέρετε ο ένας στον άλλο ή από συνήθεια κ κεκτημένη ταχύτητα?». Ελπίζω ναν το πρώτο.

Την επόμενη μέρα, 9 ώρες, 3 λεωφορεία κ ένα τρένο αργότερα (&μισή ώρα περπάτημα bonus λόγω επεισοδίων στη Θεσσαλονίκη, κλειστών δρόμων κ περίεργων δρομολογίων των λεωφορείων), βρέθηκα σπίτι μου, έκαμα ένα μπάνιο κ ωσαν πτώμα έδωκα μες το κρεβάτι.

Thus, another trip has come to an end.

Blog στο WordPress.com.