Let me play among the stars..

Νοέμβριος 20, 2008

Rise and shine

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 10:45 μμ

Χτυπά το ξυπνητήρι στις 8 και 41. Πατώ το snooze. Ξαναχτυπά 8 κ 50. Εν το διαπραγματεύομαι άλλο κ σηκώνουμαι. Σηκώνουμαι πάρα πολλά εύκολα σε σχέση με τις άλλες μέρες.

Πάω στο μπάνιο. Βλέπω τα μαλλιά μου στον καθρέφτη. Πάρα πολλά ωραία σε σχέση με άλλες μέρες.

Ετοιμάζομαι, κατεβαίνω κάτω, βλέπω ότι βρέχει. Σκέφτομαι ότι εν έχω ομπρέλα αλλά δεν πτοούμαι. Λέω να πιάσω λεωφορείο για να φτάσω στην στάση που περνά το 28 αντί να πάω με τα πόδια όπως κάθε πρωί. Φτάνει να έρτει γλήορα το λεωφορείο για να μεν καθστερήσω κ χάσω το 28.

Πάω στο φούρνο να πιάσω το πρωινό μου. Πρώτη φορά εν έχει κόσμο. Πιάννω το κουλούρι μου μάνι μάνι κ χαμογελώ στην κοπέλα στο ταμείο σαν να είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.

Περνώ που την πρώτη στάση. Τζιείνη την ώρα σταματά το 31. ΤΕΛΕΙΑ. Εν θα χρειαστεί ούτε να περιμένω, ούτε να περπατήσω στη βροχή να χαλάσει το μαλλί που είπαμε για πρώτη φορά έστρωσε πολλά καλά.

Στο δρόμο εν έχει κίνηση. Εντυπωσιακό! Θα προλάβω το 28 άνετα.

Κατεβαίνω στη στάση του 28. Πάω τζιαμέ που εν στάζει κ τρώω το κουλούρι μου ώσπου να έρτει το 28.

Βλέπω το 28 να έρκεται. Σταματά, ανεβαίνω πάνω. Ουάο εβάλαν μας μεγάλο 28 σήμερα ! Πρώτη φορά ! Φαίνεται εκαταλάβαν ότι πιάνουμε το κάμποσοι το πρωί. Όι φυσικά τόσοι πολλοί, αλλά οκ, αν θέλουν να μας βάλουν μεγάλο λεωφορείο, ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω.

Κάθουμαι στη συνηθισμένη μου θέση, τζιαμέ που επρόσεξα πως πάντα γεμώννει τελευταία οπόταν κάθουμαι άνετα για κάμποση ώρα.

Βρίσκουμε κίνηση αλλά οκ. Πάλε προλαβαίνω. Ή το πολύ πολύ να καθυστερήσω κανένα δεκάλεπτο. Ντάξει εν να πάω ολόισια στο θάλαμο, εν θα πάω κάτω να αφήσω τα πράματα μου.

‘ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ — ΚΟΛΟΜΒΟΥ’

ΧΑ ? ΠΟΙΟΣ? Αφού το 28 εν σταματά Κολόμβου. Στρίφκει που Αντιγονιδών, σταματά Πλατεία Αντιγονιδών, μετά Παλιά Λαχαναγορά, Υδραγωγείο κτλ. Oh well, πού ξέρεις, μπορεί να τροποποιήσαν τη διαδρομή του σήμερα επειδή βρέχει. (Ναι άμα ενν πρωί εν λειτουργώ πολλά.)

‘ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ — ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ’

!!! ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ 27 !!!!!! Όι εν γίνεται να μου συμβαίνει τούτο, όι τζιαι εξεκίνησε τέλεια η μέρα, όιιιιι!!

ΟΧΙ, εν θα μου χαλάσει τη μέρα.

Κατεβαίνω Πλατεία Δημοκρατίας, βουρώ μες τα νερά 2 στάσεις κ φτάνω στην Αντιγονιδών. Στον πίνακα γράφει ότι σε 8 λεπτά φτάνει. Να πιάσω ταξί ? Μα εγώ η έξυπνη εν έχω λεφτά μαζί μου κ να τραβήσω λεφτά εν μπορώ επειδή έφκαλα την κάρτα που το πορτοφόλι γιατί στο Παπανικολάου εκλέψαν τους τζιαι είπα να προσέχω!!!! Άτε, θα περιμένω το 28.

ΤΕλικά, φτάνω στο νοσοκομείο με καθυστέρηση κάτι παραπάνω που μισή ώρα. Εν μπαίνω καν στον κόπο να ανέβω πάνω στο θάλαμο. Αφού έτσι ώρα που έφτασα το μόνο που μπορεί να κάμει είναι να με διώξει. Ή να μου πει μείνε αλλά παρουσία γιοκ.

Πιάνω τη ζεστή μου σοκολάτα, κάθουμαι στο κυλικείο να στεγνώσω ώσπου να τελειώσουν οι άλλοι κ να ξεκινήσουμε το επόμενο μάθημα.

Εν μου κάθεται το πρωινό ξύπνημα.

Tips :

1. Κοιτάζουμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ προσεκτικά τον αριθμό του λεωφορείου πριν μπούμε μέσα. Τονίζω το ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

2. Αν ξεκινήσει η μέρα καλά, εν σημαίνει απαραίτητα πως εν να πάει ως το τέλος καλά. Expect the unexpected.

3. Άμα τα μαλλιά μας εν ωραία, φκάλλουμε τα φωτογραφία για να έχουμε τεκμήρια όταν η βροχή μας τα κάμει χάλια κ εν μας πιστεύκουν ότι όντως ήταν ωραία.

PS.

Μέσα στο 28:

-Ρε παιδιά, που κάνει στάση αυτό? To 27 ήθελα να πάρω κ μπερδεύτηκα !!

Νιώθω σε άνθρωπε μου, νιώθω σε. Τουλάχιστον εν είμαι η μόνη που τα έκαμε θάλασσα 😉

Advertisements

Νοέμβριος 2, 2008

Zu Hause

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 1:49 πμ

Ήταν να φκω πόψε, αλλά έπιασε με μια κρίση αντικοινωνικότητας ΠΑΛΕ κ εν επήα. Πιάννει με συχνά κ εν μπορώ να προσδιορίσω γιατί.

Ντάξει κάθε φορά κάτι βρίσκω να κάμω τζιαι μόνη μου.. διώ γυρούς μόνη μου, ανακατώνουμαι μες το σπίτι, κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι διάφορες πελλαρούες έτσι για να περνά η ώρα, διαβάζω κανένα βιβλίο-περιοδικό-ότι έβρω, λύνω σταυρόλεξα, κάμμω σουντόκου, ισιώνω τα μαλλιά μου, αν έχει καμιά ταινία στην τιβι κάθουμαι κ θωρώ την, είμαι στο πισι –πολλές συντομογραφίες τζιαι εν μ’ αρέσκει αλλά άτε — γενικά βρίσκω κάτι να απασχολούμαι.

Σήμερα όμως είναι το κάτι άλλο. Εν έχω απολύτως τίποτε να κάμω. Εδιάβασα ΟΥΛΛΑ τα μπλογκς που υπάρχουν, έπαιξα 450398 φορές bubble shooter, echeckαρα το facebook άλλες 30852038 φορές, είδα/άκουσα άπειρα video στο youtube, ανακάλυψα μπόλικες συνταγές τις οποίες εσκέφτουμουν να αξιοποιήσω στις επόμενες μέρες, ώσπου τζιαι εξάντλησα τα options του internet.

Εν ήξερα τι να κάμω τζιαι άρκεψα να γυρίζω μέσα στο σπίτι. Πάνω στο τραπεζάκι, ήταν δύο κουτιά γεμάτα σοκολατάκια. (Ντάξει μπορεί να ελείπαν λλίες σοκολατούες). Εφωνάζαν μου. Εφωνάζαν μου με ούλλη τους τη δύναμη.

Στην αρχή αγνόησα τα. Αλλά εφωνάζαν επίμονα. Τζιαι αναγκάστηκα να τους δώσω λλίη σημασία. Τέλεια λλίη, έτσι για να σιωπήσουν.

Ναι αλλά τα αθεόφοβα όσο τους εδιούσα σημασία, τόσο παραπάνω εφωνάζαν.

Εν κανεί που είμαι μία λίξισσα εκ του φυσικού μου, ήβραν με τζιαι σε διαταραγμένη ορμονικά περίοδο. Οπόταν κυρίες κ κύριοι, υπέκυψα. Εξαφάνισα τα σε χρόνο dt. Καλά όι ούλλα, αλλά τα παραπάνω.

Δηλώνω ένοχη– εμπορούσα να επιδείξω λλίο παραπάνω σθένος τζιαι να τα αγνοήσω τα παλιοσοκολατάκια. Αλλά εν το έκαμα. Κ αδυνατώντας να σταματήσω, ήρτα να το εξομολογηθώ πέρκι νιώσω τύψεις τζιαι παρετήσω.

Κατά τα άλλα ήταν να κόψω λλίο το φαΐ γιατί τούτες τις μέρες είχαμε φιλοξενούμενο στο σπίτι κ επαρακάμαμε το.

Ντάααξει. Τουλάχιστον τωρά επαρέτησα. Ας είναι.

Tchüs !

Blog στο WordPress.com.