Let me play among the stars..

Οκτώβριος 1, 2009

Τα νεύρα μου :(

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 3:16 πμ

Ούφφου πιον.

Εν μπορώ άλλο.

Εκουράστηκα !

Ένα μάθημα έμεινε, το χειρότερο μάθημα ever !!

Έδωσα το μια φορά τον Ιούνη, άτε εν μας έκατσε για 13892847 διαφορετικούς λόγους, ήτοι: επιάσαμε βιβλίο 2 βδομάδες πριν την εξέταση, ΚΑΙ ΤΙ ΒΙΒΛΙΟ –αδύνατο να διαβαστεί, είπαν μας ότι πάντα μπαίνουν θέματα εκτός ύλης άρα no point να διαβάσουμε τζιείνο το παλιόπραμα, άρα να διαβάσουμε παλιά θέματα όπως κ εκάμαμε, επήαμε τζιαμέ, περιμένουμε πολλαπλής επιλογής και ναι είπε να πρωτοτυπήσει τζιαι να βάλει θέματα σύντομης ανάπτυξης ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ #$@)*# $!@

Ναι ξέρω. Είμαι αδικαιολόγητη. Τζιαι γω τζιαι όσοι επήαμε έτσι.

Τωρά είπα να μεν κάμω το ίδιο λάθος. Θα διαβάσω το βιβλίο.

Προσπαθώ. Πραγματικά προσπαθώ.

Εν τόσο κακογραμμένο όμως που εν μπορώ. Πονεί ο εγκέφαλος μου. ΠΟΝΕΙ!

Έπιασε ο καθηγητής imish να μεταφράσει το βιβλίο που τα γερμανικά (ελείψαν οι μεταφραστές??), εν επρόλαβε να το κάμει μες το χρονικό διάστημα που έπρεπε, ετυπώσαν το, εδώσαν μας το όπως όπως τζιαι έτα τωρά.

Εν φκάλλεις νόημα, εν απλά λέξεις πιντωμένες. Συχνά πυκνά βρίσκεις αναγραμματισμούς, ορθογραφικά, επαναλήψεις, κενά, λέξεις που λείπουν τζιαι πρέπει να τες μαντέψεις, λέξεις αμετάφραστες, λέξεις χωρίς νόημα ΠΟΥ ΕΝ ΜΕ BOLD ενώ τζιείνες που έπρεπε ναν bold έννεν τίποτε. Προτάσεις χωρίς καμιά συνοχή, ούλλο λεπτομέρειες που εν ταιρκάζουν για να μπορείς να τες θυμάσαι. Χωρίς μορφοποίηση, χωρίς κεφάλαια, χωρίς παραγράφους, ένα μονοκόμματο πράμα, χάλια χάλια χάλια.

Προσπαθώ. Προσπαθώ. Προσπαθώ αλλά εν τα καταφέρνω.

Παίρνει μου πάρα πολλή ώρα να ξεμπλέξω τούτο το χάος. Τζιαι παραπάνω ώρα να σταματώ τζιαι να αναρωτιέμαι αν έχει αξία τούτο που κάμμω ή απλά πονοτζιεφαλιάζω άδικα των αδίκων. ‘Ωρες ώρες νιώθω ότι θα ήταν πιο εποικοδομητικό να φακκώ τη κκελλέ μου πάνω στον τοίχο παρά να προσπαθώ να φκάλω άκρα!

Έτσι θέλω τη φωτογραφία του υπαίτιου για τούτο ούλλο το βάσανο, να την πιάσω να την κολλήσω στον τοίχο απέναντι που το γραφείο, μπόλικα βελάκια τζιαι κάθε φορά που θα σταματώ δια τον άνωθεν προβληματισμό, να σύρνω τζιαι πέντ’ έξι να φκάλλω το άχτι μου. Όποιος καταλάβει τζιαι που μαύρη μαγεία, παρακαλώ να επικοινωνήσει 😛 

Εν έχω σωτηρία με τούτο το μάθημα. Ναι ξέρω εν είμαι μόνη μου σε τούτο, έχω το υπόλοιπο έτος μαζί μου να βασανιζούμαστε παρέα με τούτο το παλιοβιβλίο, αλλά πάλε. Απελπίστηκα. Εν θέλω να το χρωστώ, θέλω να φέφκει!

Άτε να τελειώννουμε να συνεχίζουμε με τη ζωή μας τζιαι εβαρέθηκα το τούτο το στάδιο εξεταστικής.

Ουφφ.

Εκλάφτηκα κ εξαλάφρωσα.

Ως πάρατζιει.

😀

Advertisements

Σεπτεμβρίου 21, 2009

Αγαπητό μου μυαλό

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 11:40 πμ

rainbowbowl3

Έχει μέρες να σε δω. Επεθύμησα σε.

Ξέρω, περνάς ωραία τζιαμέ που είσαι αλλά χρειάζουμαι σε.

Τζιαι επειδή αύριο διώ μάθημα τζιαι την ύλη μου εν την έφκαλα ακόμα

–άσε που θέλω να κάμω τζιαι επανάληψη, σε παρακαλώ έλα δαμέ. Σταμάτα να διάς γυρούς ούλλη την ώρα !!

Άφηστον άνθρωπο να κάμει τες δουλειές του τζιαι ύστερα  πάλε πάεις.

Έλα κ υπόσχομαι θα συνεργαστούμε άψογα. Τόσο καιρό μια χαρά τα καταφέρναμε. Άτε, έλα. For old times’ sake.

Τζιαι αύριο μετά τις 12, έχεις το ελεύθερο να πάεις όπου θέλεις.

Άτε, περιμένω. Πάω ποτζιεί τζι’ έρκεσαι πληζ.

Αύγουστος 28, 2009

Hola ! :D

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 7:58 μμ

Εεε άτε, τι να κάμω. Αφού τρώει με να γράφω μέσα μέσα.

Επήα να κάμω καινούριο blog να μου περάσει, αλλά αφού εν με ικανοποιεί.

Έκαμα μια γρήγορη ανασκόπηση του blog τζι’ άρεσε μου έτσι όπως εδιάβαζα πράματα που αν δεν τα κατέγραφα, θα είχαν φύει εντελώς που το νου μου.

Τζιαι είδα ότι που τον καιρό που έχει να γράψω οτιδήποτε δαμέ, αλλάξαν αρκετά πράματα. Αρκετά προς το καλύτερο – κάποια προς το χειρότερο.

Ένα που τζιείνα εν ότι τωρά άρχισα να μιλώ παραπάνω τζιαι πλέον εν με ενοχλεί να διαβάζει, ακόμα τζιαι κόσμος που με ξέρει, τζιείνα που γράφω. (Dear sis, διάβαζε ελεύθερα, αφού αποδείχτηκες ωριμότερη των προσδοκιών μου, αλλά μεν σχολιάζεις please :P)

Αν θα χω blog, τούτο εν να’ναι. Και θα το αγαπώ και θα το φροντίζω και όποιος θέλει ας το θωρεί. 😀

no mask

Φεβρουαρίου 18, 2009

Επαναπροσδιορισμός

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 11:34 μμ

Από τότε που ξεκινήσαμε κλινικές, άρκεψα να νιώθω πολλά άβολα με το ψευδώνυμο ‘γιατρίνα’.

Μάλλον εν επειδή ανακάλυψα πώς οι γνώσεις μου έννεν επαρκείς για να δικαιούμαι να οικειοποιούμαι τον τίτλο. Μπορεί οι καθηγητές να μας αποκαλούν συναδέλφους, μπορεί να φορούμε τις ποδιές μας τις άσπρες κ να κρατούμε τα στηθοσκόπια μας κ να γυρίζουμε άνετα μες το νοσοκομείο, να ξέρουμε που πάνω που πάνω να κάμμουμε μια κλινική εξέταση, να μετρούμε πίεση, να βάλλουμε ενέσεις, κ άλλες τέτοιες πελλαρούες plus άλλα λία μικροπράματα που μπορούμε να κάμουμε υπό επίβλεψη, αλλά τούτο ούτε μένα κάμμει γιατρό ούτε τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου. Έχουμε ακόμα ψωμιά να φάμε ;p

Η αλήθεια είναι ότι πάντα είχα τους γιατρούς πολλά ψηλά. Κ τότε που ανακάλυψα το μπλογκ της Αμαλίας, εδιάβαζα το κ έκλαια. Μιλούμε επλάνταζα στο κλάμα. Τόσο για την ίδια την κοπέλα όσο κ για την κατάντια των γιατρών που ενώ τόσο εθαύμαζα κ ανυπομονούσα να γίνω μια που τζιείνους, εν ήταν κ ό,τι καλύτερο.  Τζιαι  κάθε φορά που ακούω ιστορία με γιατρούς που εκμεταλλεύονται καταστάσεις ή ακόμα τζιαι συμφοιτητές μου που η μόνη τους έγνοια είναι να δουν πώς μπορούν να φκάλουν παραπάνω λεφτά τζιαι όι να βοηθήσουν ουσιαστικά, απογοητεύκουμαι, αηδιάζω, ντρέπουμαι για τζιείνους τζιαι γίνουμαι ακόμα πιο αποφασισμένη να ΜΕΝ γίνω ποττέ σαν τζιείνους.

Anyway, bottom line: όταν έκαμμα το μπλογκ έβαλα γιατρίνα γιατί εν εμπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο τζιαι at the time ακούετουν μου καλή ιδέα αφού εν κάτι που το ήθελα πάααρα πάααρα πολλά. Πάλε ένιωθα λλίο άβολα αλλά επίστευκα ότι ντάξει, όπου τζιαι να ‘σαι εν να μπω στις κλινικές εν να είμαι σχεδόν γιατρός.

Άππαρον. Αντί να νιώθω καλύτερα τωρά νιώθω χειρότερα. Ειδικά στις φάσεις που χρειάζεται ένας γιατρός κ είμαι τζιαμέ κ εν μπορώ να πω ‘εγώ’ τζιαι να πάω να βοηθήσω.

Ψάχνω κάτι άλλο να βάλω τωρά για όνομα, αλλά εν μπορώ να σκεφτώ τίποτε.

Όπου να’ ναι αλλάζω.

Ιανουαρίου 30, 2009

There’s a secret place

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 3:43 μμ

-Welcome to my hide away-

Ιανουαρίου 26, 2009

Το λεωφορείο που πάει στο Παπανικολάου…

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 7:35 μμ

αγαπητέ περαστικέ, που κατέληξες εδώ ψάχνοντας το ανωτέρω, είναι το 57.

Το λεωφορείο που πάει στο Παπαγεωργίου, είναι το 28.

Να χτυπάς  *πάντα* εισιτήριο επειδή μπαίνουν συχνά ελεγκτές.

Μια ευγενική προσφορά του μπλογκ 🙂

Ιανουαρίου 23, 2009

Τστστς.

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 12:47 πμ

Στον αγαπητό μου (NOT) πρώην συμμαθητή που είδα σήμερα έξω που τη λέσχη κ εχαιρέτησα τον κ εγύρισε που την άλλη.

ΕΙΣΑΙ ΓΑΡΟΣ

Ντάξει ρε φίλε, εν τζιαι είχαμε ποττέ τζιαι τες καλύτερες σχέσεις, αλλά ένα γεια ελαλούσαμε το άμα εσυναντιούμασταν στο δρόμο.  Άμα είμαστε Κύπρο τζιαι δώκεις πάνω μου, μια χαρά μιλάς μου. Δαμέ ΤΙ γυρίζεις που την άλλη ?? Δικαιολογίες του τύπου εν σε είδα, εν μετρούν επειδή εγύρισες τζι’ είδες με τζιαι εν μπορώ να πω ότι άλλαξα ιδιαίτερα που την τελευταία φορά που ανταλλάξαμε χαιρετισμούς. Άρα, εγύρισες που την άλλη.

ΓΑΡΕ.

Συνήθως εφαρμόζω την τακτική ‘Συμπαθώ σε-μιλώ σου, εν σε συμπαθώ-εν σου μιλώ’, αλλά σε σένα έκαμμα εξαίρεση τζιαι ελαλούσα σου γεια επειδή κατά βάθος ενόμιζα πως σε είχα παρεξηγήσει κ είπα να σου δώσω δεύτερο chance. Εν γεγονός, εν μπορώ να ψυχολογώ τον κόσμο τζιαι συχνά βρίσκομαι προ εκπλήξεων. Γι΄αυτό ποττέ εν είμαι απόλυτη όσον αφορά την κρίση μου για τον χαρακτήρα του άλλου. Τζιαι ενευρίασα επειδή απέδειξες μου ότι έκαμα λάθος πάλε.

Anyway.

Αν σε ξαναχαιρετήσω να μου φτύσεις.

ΓΑΡΕ.

(Εν μ΄αρέσκει καθόλου η λέξη σαν λέξη κ γι΄αυτό την χρησιμοποιώ για τζιείνους που με νευριάζουν, τα γαϊδουράκια εν μου φταιν σε τίποτε κατά τ’ άλλα.)

Ιανουαρίου 11, 2009

in vino veritas

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 4:25 πμ

Νομίζω ανακάλυψα τι πάει λάθος με μένα.

Εν αφήννω τον κόσμο να μου κοντεύκει.

Αν ρωτήσεις κάποιον που με ξέρει τι πιστεύκει για μένα, εν να σου πει οκ, καλή κορούα, ήσυχη, ευγενική, συμπαθητική, εν πολλομιλά, ε αυτά. Άτε αν με ξέρει πολύ καιρό να σου πει πως είμαι τζαι κυκλοθυμική ώρες ώρες αλλά φιλική προς το περιβάλλον κ τους περιβάλλοντες.

Μα ρε κουμπάρε, εν είμαι μόνο τούτα. Θέλω να πιστεύκω πως εν είμαι μόνο τούτα. Απλά εν σου δείχνω παραπάνω.

Τζιαι γι αυτό εν με ξέρει κανένας στο βάθος που θα έπρεπε τουλάχιστον οι δικοί  σου άνθρωποι να σε ξέρουν. Γι΄αυτό εν με καταλαβαίνει τζιαι κανένας.

ΠΟυ την άλλη, ούτε γω καταλαβαίνω τον εαυτό μου.Γι΄ατυό εν θέλω να μου κοντεύκει κανένας. Τουλάχιστον ώσπου να καταφέρω να ανακαλύψω εμνένα.

Τζι όποιον μου κοντεύκει, θκιώχνω τον. Ή πιο ευγενικά, απομακρύνουμαι εγώ.

Τζιαι όσο περνά ο καιρός, τζιαι μεγαλώνω τζιαι σκέφτουμαι διάφορες πελλάρες τζιαι κάμμω απολογισμούς, βρίσκω ότι μεταξύ τζιείνων ούλλων των ανθρώπων που έχω/είχα κατά καιρούς γυρώ μου, μόνον ένας είσιε την υπομονή τζιαι το θάρρος να μου κοντέψει, παραπάνω που όσο άντεχα προφανώς, αφού μετά εντελώς άκομψα, ετράπηκα σε άτακτη φυγή. Τζιαι ξέρω ότι επλήγωσα τον.  Τζιαι φταίω. Τζιαι μετανοιώνω. Αλλά εν αλλάσσει τίποτε τωρά. Είμαστε φίλοι. Αλλά κατά βάθος ξέρουμε πως εν είμαστε. Τζιαι φταίω. Τζιαι λυπούμαι. Απλά θέλω να ξέρει ότι εν φταίει τζιείνος.

Τάχα εν το μπλογκ για να φκάλλω το άχτι μου. Ήταν στην αρχή, τωρά όι. Τωρά απλά κρατώ το γιατί  έχω το πείσμα τζ εν θέλω να το κλείσω. Κακή επιλογή ξέρω το, μα ελπίζω σε κάτι καλύτερο τζιαι κρατώ το. Τζιαι έχω μια διακριτική παρουσία στον κόσμο των μπλογκερς που ρε παιδί μου φαίνοτναι τόσο ενδιαφέροντα άτομα. Θέλω να ανήκω τζ εγώ τζιαμε. Ανάθθεμα αν μπορώ όμως.

Ίσως απλά να έχω μεγάλες προσδοκίες που τον εαυτό μου. Τζιαι επειδή εν καταφέρνω να φτάσω στο σημείο που θέλω, εν θέλω να με βλέπει κανένας ελλιπή. Εν ξέρω πότε εννα νιώσω έτοιμη να αφήσω κάποιον να με κατανοήσειπλήρως.

Ιανουαρίου 6, 2009

All good things

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 4:51 μμ

..eventually come to an end.

Ως την τελευταία στιγμή επαρακαλούσα να βρεθεί μια θέση 3-4 μέρες πιο μετά για να παρατείνω τις διακοπές μου, αρνούμουν να παραδεχτώ ήττα κ εν ετοίμαζα ούτε τη βαλίτσα, έπιαννα συνέχεια τηλέφωνα κ ερωτούσα αν υπάρχει καμιά θέση … αλλά τίποτε. Όταν εκόντεψε επικίνδυνα η ώρα που θα έφεφκε το αεροπλάνο, ε τότε εδεήθηκα να σάσω τη βαλίτσα κ να πάω στο αεροδρόμιο (χωρίς προβλήματα τούτη τη φορά).

Φέτος οι χριστουγεννιάτικες διακοπές ήταν κατά πολύ καλύτερες που πέρσι αλλά κ πιο σύντομες. Ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε.

Χμ, μόλις έκαμα μια ανασκόπηση των περσινών διακοπών κ είδα ότι ήταν βοηθητική η καταγραφή των δραστηριοτήτων σε μορφή λιστούας so θα το ξανακάμω 😛

1. Cinema: Madagascar II 😀 Was fun, αλλά το ένα άρεσε μου παραπάνω. Μετά συνεχίσαμε σε ένα καφέ για κουβέντα αφού το cinema εννεν ιδιαίτερα κοινωνική δραστηριότητα.

2. Νομίζω έμεινα σπίτι κ εψήναμε κάστανα. Μμμμ, yummy! Ήταν πριν αρχίσει το ΠΟΛΥ ΦΑΙ ! Επίσης έπιασε η sis την άδεια (ΜΠΡΑΒΟ να χαίρεσαι την άδεια σου κ να με παίρνεις γυρούς ΚΑΙ εσύ;p). Εγώ μάλλον το καλοκαίρι. Πτου μου ξέρω το αλλά άτε, what to do.

3. Στην αρχή είπαμε να πάμε Οκτάνα. Είχα το στο blacklist αλλά προφανώς τζιείνος που το επρότεινε εν το είχε κ είπα να μεν είμαι ιδιότροπη κ να πάω. Κατά βάθος επαρακαλούσα να μεν έχει τόπο. Κ ΕΝ ΕΙΧΕ !! 😀  Είπαμε να πάμε κάπου κοντά κ κάπως έτσι καταλήξαμε Plato’s. I like Plato’s. Αν κ εν επολλοάκουα τι ελαλούσαν όσοι ήταν σε μεγαλύτερη απο 60εκατοστά απόσταση που μένα κ ήμασταν μεγάλη παρέα. Κ έτσι εκάμμαμε ανακατατάξεις συνέχεια για να μιλήσουν όλοι με όλους :p

4. Τα Χριστούγεννα πάντα πάμεστο χωριό οικογενειακά. Έτσι κ φέτος εν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε μια απόδραση στα βουνά. Εντωμεταξύ το χωριό ώσπου πάει φκαιρώνει τέλεια. Α! Εμίλησα κ της βαφτιστικιάς μου στο τηλέφωνο κ έμαθε να μετρά ως το δέκα ! Το μωρόοο !!! (διευκρίνιση: εν είμαι κακιά νονά κ μιλώ μόνο στο τηλέφνο με το μωρό, εν το μωρό σε άλλη ήπειρο κ εν λλίο δύσκολο να τη βλέπω συχνα =/)/

5. Εξεκινήσαμε για βόλτα, επήαμε τζιαμέ που κάποτε ήταν το coffeewayτωρά εμαντέψαμε πως το λαλούν coffeetime αλλά εν ξέρω κατά πόσο εν έγκυρο τούτο που λαλώ, ένιγουέι. Μετά επήα να δω τους άλλους στο Playce κ μετά ξανά με τους άλλους στο City Pride, το οποίο από άποψη μουσικής εξεκίνησε καλά αλλά μετά εχάλασε μας  τα. Φυσικάεσηκωθήκαμε κ εφύαμε προχωρώντας στο Scarabeo. Τζιαμέ τα πράγματα ήταν καλύτερα αφού ήβραμε τραπεζάκι που μας εχωρούσε όλους. Έχω να καταγγείλω πως ετάξαν μας shots tα οποία καρτερούμεν τα ακόμα κ επίσης έχω να ζητήσω ένα συγγνώωωμη που τη σερβιτόρα που της εκάμμαμε χάλια το τραπάζι ανά τακτά διαστήματα.

Χμ ναι, τώρα που το σκέφτομαι έχει κ συνέχεια τούτη η έξοδος. Φεύγοντας που Scarabeo εν ήθελε να πάει κανένας σπίτι. Κάποιος είπε να πάμε χιόνια. Κ η πλειοψηφία εσυμφώνησε. Η ώρα 4 το πρωί μιλούμε ! Αλλά μίλησε η φωνή της λογικής:  ‘τα χιόνια εν μακρυά, εν νύχτα κ κανενός το αυτοκίνητο εν κάμμει για τα χιονισμένα βουνά. Πάμε ΘΑΛΑΣΣΑ !!’. Καλώς ή κακώς εναυάγησε κ τούτη η ιδέα κ εν τέλει ξημερωθήκαμε στο reception ενός ξενοδοχείου όπου εδούλεφκε ένας άλλος της παρέας, με τζιείνον να δουλεύκει κ εμας να παίζουμε με το γιορτινό διάκοσμο του ξενοδοχείου κ να τρώμε τα cornflakes του breakfast ;p.

6. Η νύχτα απαιτούσε μια βόλτα στο αεροδρόμιο επειδή έφεφκε ένας αγαπητός φίλος. Τελικά ούλλο βουρώ στα αεροδρόμια εγώ, εν τζιαι γίνεται ;p. Στην επιστροφή επιάσαν με να πάμε σπίτι μιας φίλης μου, οπόταν έπιασα κ τους άλλους που ήταν μαζί μου κ επήαμε all together να παίξουμε Pictionary. That was fun!

Μετά από αρκετή ώρα παιχνίδι, έπρεπε να πάμε Ιθάκη για καμιά ώρα. And so we did. Μόνο που αντί για μια ώρα εμείναμε δύο συν μισή ώρα να ψάχνουμε ποιος βλάκας επάρκαρε με τρόπο τέτοιο που μας έκλειε μες το αδιέξοδο. (2 αυτοκίνητα σταθμευένα απέναντι το ένα που το άλλο, με τον κώλο του ενός να προεξέχει με αποτέλεσμα να εν τόσο στενό το πέρασμα που να μεν μας χωρεί). Τελικά ήβραμε τζιείνον που πάρκαρε καλά κ όι τον άλλο με τον προεξέχοντα κώλο, ετάραξε λλίο το αυτοκίνητο του κ επεράσαμε κ εφύαμε.

7. Ήταν το μνημόσυνο του παππού μου κ ήταν να πάμε εκκλησία, αλλά εγώ η γαϊδούρα εν εξύπνησα να πάω. Ντάξει εν νομίζω να πείραξε τον παππού μου, αλλά  η υπόλοιπη μου οικογένεια ήταν λλίο κακοφανισμένη. Συγγνώμη οικογένεια. =/ Μετά είχαμε τραπέζι με τους συγγενείς που ήρταν που Λεμεσό για το μνημόσυνο. ΠΟλύ φαΐ. Το βράδυ Λωτοφάγους με μια φίλη κ συμφοιτητές της, που έχουν ποοοοοολλή πλάκα.

8. Με τους συμφοιτητές της φίλης από Λωτοφάγους, κανονίσαμε να πάμε ice-skating στο παγοδρόμιο της έκθεσης. Κάποιο που τζιείνους, λόγω Erasmus στη Φιλανδία, ήξεραν τις Βασικές Αρχές του Ice-Skating. Κάποιοι από μας ..ΕΝ ΕΙΧΑΝ ΙΔΕΑ !! (Σε κάποια φάση θα ακολουθήσει post με τίτλο ‘The Ice-Skating Experience’. Αναμένατε :p)

Μετά το iceskating, οι συμφοιτητές (της κορούς) είχαν κανονισμένα άλλα πράματα, αλλά εγώ κ η κορού ηθέλαμε να δούμε κ την άλλη παρέα. Επειδή εν είχαμε όρεξη να κανονίσουμε έξοδο, επήαμε σπίτι της κορούς, επαραγγείλαμε πίτσα κ εκαλέσαμε τους υπόλοιπους να έρτουν να μας έβρουν. ;p

9. Let me think. Παίζει να έμεινα σπίτι. Α όι, ήρτε ένας φίλος λεμεσιανός να δει τους λευκωσιάτες φίλους του. Στην αρχή επήαμε για φαΐ, μετά στο Allou, μετά εδοκιμάσαμε να πάμε Scarabeo αλλά ήταν full κ ήμασταν πολλοί  κ εν ηθέλαμε να στεκούμαστε. Εδοκιμάσαμε επίσης Babylon, New Div, Plato’s, ακόμα κ Κόκκινο Ποδήλατο, αλλά φαίνεται εν μας ήθελε. Απορρίψαν μου τη Reckless, κ επροτείναν browns όπου δυστυχώς είχε τόπο. Εκάτσαμε καμιά ώρα κ μετά εμετακινηθήκαμε ξανά προς Scarabeo για να δει ο φίλτατος λεμεσιανός ένα άλλο φίλο του.

10. Χμ, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ωραία μέρα, είχε ήλιο. Επήαμε στο Beanery, που εν τεράστιο !!!!! Πρώτη φορά επήεννα κ έκαμε μου εντύπωση το πόσο μεγάλο ήταν! Αφού εκάτσαμε κάμποση ώρα, είπαμε να το διαλύσουμε. Αλλά εβρέθηκε μπροστά μας το πάρκο της Έγκωμης που ήταν στολισμένο κ είπαμε να κατεβούμε να δούμε τι έχει. Εν είχε τίποτε αλλά οκ;p Είδαμε το παρκούι στολισμένο. ΜΕτά αποφασίσαμε να πάμε κ μια βόλτα στη Λήδρας γιατί που τη μέρα που επήα που επαρακαλούσα όλο τον κόσμο να έρτει να πάμε να περπατήσουμε στη Λήδρας αλλά εν έρκετουν κανένας plus ο καιρός εν ήταν ιδιαίτερα βοηθητικός. Φυσικά ούτε σήμερα που επιλέξαμε να πάμε ήταν πολλά βοηθητικός αφού εφυσούσε κ εψοφήσαμε κ αντί να περπατούμε ήρεμα, ετρέμαμε κ επροχωρούσαμε γλήορα γλήορα.

Το βράδυ της παραμονής, όπως κ κάθε παραμονή, ήμασταν καλεσμένοι στη θεία μου για να υποδεχτούμε όλοι μαζί τη νέα χρονιά. Εννοείται ότι πάλε είχε τραπέζι.

Με το που γύρισε ο χρόνος, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, εχάρηκα. Εν αντιθέσει με πέρσι που με το που γύρισε ο χρόνος ελούθηκα το κλάμα. Είμαι αρκετά αισιόδοξη για τούτη τη χρονιά. Ελπίζω να έχω δίκαιο.

Κατά τη 1-1:30, είχαμε gathering στο διαμέρισμα όπου έκαμμε ιδιαίτερα η μάμμα μιας φίλης μου κ επαραχωρούσε μας το για να κάμουμε ένα μινι-πάρτυ για την υποδοχή του 2009. Έχω να δηλώσω ότι επεράσαμε τέλεια!! Επέρασε η ώρα κ ούτε το κατάλαβα. Επαίξαμε κ Pictionary με πολλή πολυτέλεια–αντί να ζωγραφίζουμε σε χαρτι, εζωγραφίζαμε στον ΠΙΝΑΚΑ !! Εκόψαμε βασιλόπιττα (εν εκέρδισα ;p), ανταλλάξαμε δώρα κ ευχές, ήπιαμε κ εμιλήσαμε κάμποσο. Εγώ έβηχα ανά τακτά διαστήματα.

Όταν εξημέρωσε, εδιαλύσαμε.

11. Είχαμε τραπέζι στο σπίτι. Στην αρχή εσκέφτηκα να μν κοιμηθώ καθόλου αφού ώσπου να κοιμηθώ θα έπρεπε να ξυπνήσω, αλλά με το που έφκαλα τους φακούς τα μάτια μου εκλείσαν μόνα τους. Εξύπνησα ακριβώς στην ώρα για το φαΐ. Καλά το βράδυ εν το συζητώ, ήμουν ένα πτώμα οπόταν έμεινα σπίτι. ;p

12. Είχαμε τραπέζι σε μια φίλη μου. Ξέρεις, εν μας εκανούσαν τα οικογενειακά, είχαμε κ τα φιλικά. Τζιαμέ εν έφα φαΐ πολύ, γιατί έκαμμα χώρο για τα γλυκά που θα ακολουθούσαν ;p Επάιξαμε Taboo κ μετά επιάσαμε το κρασί μας κ εκάτσαμε κ εμιλούσαμε ώσπου κ εξημερωθήκαμε πάλε. Somehow τα δόντια μου είχαν γίνει μπλε :S   Άκουσα για κόσμο που άμα πίνει κρασί τα δόντια του γίνονται λλίο ροζέ, αλλά όι ΜΠΛΕ !! Εν θυμούμαι να έφα κάτι μπλε πάντως. Ένιγουεϊ, όταν τα έπλυνα αστράψαν πάλε :p

13. Υποσχεθήκαμε στην μικρή ξαδέλφη μας ότι ήταν να βγούμε μια μέρα για φαγητό μαζί, εγώ, η sis κ τζιείνη. Εν εβόλεψε τις προηγούμενες μέρες να πάμε, οπόταν την τελευταία μέρα έπρεπε να πάμε. Εκαταλήξαμε Nando’s :p

Το βράδυ είχαμε καλεσμένους σπίτι, άρα, φαΐ once more.

Όταν οι καλεσμένοι αποχώρησαν, διακριτικά αποχώρησα κ εγώ για να βρω τους φίλους να τους πω byebye. Το ένα έφερε το άλλο κ τελικά ΠΑΛΕ ξημερωθήκαμε. Αφού εν ήθελα να φύω !!

14. Ρε μα τελικά έμεινα πολλές μέρες!! Εφάνηκε μου κατά πολύ λιγότερο που 14 μέρες !!

Η 14η λοιπόν, ήταν η μέρα που απλά εξύπνησα, ετοίμασα τη  βαλίτσα μου, επήα στο αεροδρόμιο, εμπήκα στο αεροπλάνο, εκοιμήθηκα στο αεροπλάνο, εξύπνησα, εκατέβηκα, έπιασα τη βαλίτσα μου, κ ήρτα σπίτι. Στο κατάκλειστο το σπίτι που εμύριζε κλεισούρα κ ούφφου. Ήταν η πρώτη φορά που εδιερωτήθηκα ΤΙ ΓΥΡΕΥΚΩ ΔΑΜΕ Σ’ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ !! =/

Καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού, έβηχα κιόλας. Ένιωθα τον διπλανό μου που ετραβούσε τζιει τζιει κάθε φορά που έβηχα αλλά άτε, εν τζιαι ελέγχω το. Οι γονείς μου επιμένουν ότι εγώ φταίω που είμαι άρρωστη. I blame το ανοσοποιητικό μου που εν χάλια κ εν λέει να αναλάβει δράση πέρκι γιάνω. Till then, πάω να κάμω ένα τσαούδι.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Δεκέμβριος 27, 2008

Some people

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 4:36 μμ

..remain the same no matter how much time has passed.

And sometimes thats the beauty of it.

Yup, i’m having fun 🙂

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.