Let me play among the stars..

Απρίλιος 25, 2008

Εσείς τι γνώμη έχετε;;

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 1:50 μμ

Εν με κόφτει 🙄

Ντάξει, είπαμε θέλουμε να ακούμε κ τη γνώμη των άλλων πριν πάρουμε μια απόφαση, ακόμα κ για κάτι προσωπικό.

Να την ακούμε τη γνώμη. Αλλά εν κ σημαίνει ότι πάντα πρέπει να την εφαρμόζουμε. Εν εμάς που εν να επηρεάσει εννεν??

Ως τωρά, ελάμβανα πολλά σοβαρά υπόψη μου τη γνώμη των άλλων. Κ επειδή εθεωρούσα ότι εν εμπορούσα να πάρω μια σωστή απόφαση μόνη μου, εκατέληγα να κάμμω ότι μου προτείναν. Για τόσο self confidence μιλούμε. 

Κ έτσι ήταν ο κόσμος ευχαριστημένος.

Και εγώ συνήθως έτρωα τα μούτρα μου.

Κ εμετάνοιωνα. Κ εν εμπορούσα να έχω κ καμιά απαίτηση που κανένα, επειδή στην τελική εν εγώ που αποφάσιζα να κάμω ότι μου λαλούσαν. Ούτε φυσικά κανένας εφιλοτιμήθηκε να πει ‘ α εγώ της είπα να κάμει έτσι, α εγώ φταίω, α να κάμω κάτι να το διορθώσω’.

To hell ppl.

2-3 χρόνια να μπορούσα να πάω πίσω ήταν να αλλάξω ένα κ μόνο σημαντικό συμβάν. Κ ίσως να ήταν όλα εντελώς διαφορετικά σήμερα.

Τωρά κ να πάει όμως εν γίνεται τίποτε. Ό,τι έγινε έγινε κ εν αλλάζει δυστυχώς.

Κ επειδή η ζωή συνεχίζεται, τωρά πλέον εν να κάμμω ότι νομίζω κ θα τρώω τα μούτρα μου μόνη μου. Τουλάχιστον εν να ξέρω ότι έχω φουλ ρισπονσιμπιλιτι.

Μουσικό διάλειμμα

Never opened myself this way, life is ours, we live it our way.
All these words I dont just say, and nothing else matters
 

😉

Απρίλιος 20, 2008

You are alive. So live!

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 11:35 μμ

          Όταν ήρτα για σπουδές, εν είχα σταθερό τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ. Σύνδεση εν εμπορούσα να κάμω επειδή εν είχα κλείσει ακόμα 18 κ για κάρτες εν το έψαξα ιδιαίτερα – άλλωστε εν είχα ώρα να το κάμω. Ήμουν too busy exploring and adjusting to my new environment. Therefore εν εκάθουμουν δευτερόλεπτο σπίτι. Ατέλειωτες ώρες βόλτες, καφέδες, έξοδοι, ενίοτε σχολή, περισσότερες βόλτες, περισσότεροι καφέδες κ γενικότερα χωρκοϊρισμα σε όλο του το μεγαλείο.

          Στην πορεία, όταν έκλεισα τα 18, αποφάσισα πως ένα τηλέφωνο σταθερό πάντα χρειάζεται αφού τα κινητά εν πανάκριβα. Οπόταν, εσύναξα τα απαραίτητα δικαιολογητικά κ επήα στον ΟΤΕ να κάμω τη σύνδεση μου. Μετά την εγκατάσταση του σταθερού τηλεφώνου, είπα να πιάσω κ ένα λογαριασμό για σύνδεση στο ίντερνετ, αφού προσφέρεται που το πανεπιστήμιο, έτσι για να στέλνω κανένα email από καιρό σε καιρό, λλίο msn, λλίη ενημέρωση — όλοι ξέρουμε τι μπορείς να κάμεις έχοντας ιντερνετ. Εν το πολλοχρησιμοποιούσα στην αρχή κ η ζωή κυλούσε όπως πριν.

          Μετά το πρώτο Πάσχα στην Κύπρο, που βρεθήκαμε με όλους τους σπουδάζοντες εν Αγγλία φίλους, εσυνήθισα κ πάλι την παρουσία τους, οπόταν, με την επάνοδο στη Θεσσαλονίκη, εσυνέχισα να τους μιλώ που msn κατά πολύ περισσότερο που ότι πριν. Σιγά σιγά, εκαθιερώθηκε να μιλούμε 3-4 ώρες την ημέρα. Πράγμα που έτρωε χρόνο που το real-time living. Αλλά εν το θεώρησα υπερβολικό. Ήταν στα φυσιολογικά πλαίσια ακόμα. Κ γω ήμουν ακόμα κοινωνική.

          Μετά το καλοκαίρι κ τη διπλή εξεταστική του Σεπτέμβρη, η υποφαινόμενη, ακολουθώντας τις προτροπές των φίλων της, εσύναξε ακόμα λλία δικαιολογητικά κ επήε κ έκαμε σύνδεση ADSL, πράγμα που ήθελε κ η ίδια να κάμει αλλά έπαιζε πελλό τόσο καιρό επειδή εβαρκέτουν να μαζέψει τα εν λόγω δικαιολογητικά.

          Αυτό ήταν. Μετά άρχισε η κατρακύλα.

          Εμιλούσαμε συνήθως αργά το βράδυ, ένεκα όμως της διαφοράς της ώρας, το αργά το δικό μου ήταν κατά 2 ώρες πιο αργά που το δικό των άλλων. Έτσι εγώ εγίνουμουν το ζόμπι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν σχεδόν στο φυσιολογικό τους. Ναι αλλά το ζόμπι απ’εδώ έγινε ψιλοαντικοινωνικό επειδή πάντα ήταν κουρασμένο.

          Λίο το ξενύχτι,  λίο το ότι ένιωθα πλήρης συνομιλώντας με τους φίλους που ήταν μακρυά, λίγο κ το ότι ένιωθα extra πανάσχημο ον που εν δικαιούται να κυκλοφορεί ελεύθερο να μεν φοϊτσιάζει τα μωρά, αποκόπηκα τσας που την εδώ παρέα.  Εν είχα όρεξη για εξόδους, επροτιμούσα να μένω σπίτι, εβαρκούμουν να γίνω κοινωνική με τον γύρω κόσμο κ λοιπές πελλάρες του καιρού εκείνου. Κ κάπως έτσι έγινα πλήρως αντικοινωνική, ένα εντελώς lifeless creature, αποβλακωμένο μπροστά σε μια οθόνη, να μιλά με ανθρώπους εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, χωρίς καμιά όρεξη να βγει κ να ζήσει ωσαν φοιτήτρια στην Ελλάδα κ δη στην ωραιότερη πόλη της.

          Αν κ οι msn friends ήταν ευχαριστημένοι, κανένας άλλος εν ήταν ευχαριστημένος με τούτη την κατάσταση. Ευτυχώς εν εκράτησε για πολύ.

          Κούτσα κούτσα επανήλθα στην πραγματικότητα, έκοψα το πολύ msn κ επεριορίστικα στα απολύτως απαραίτητα για να μεν χάνεσαι με τον άλλο. Όπως κ να το κάνουμε, η ζωή είναι εδώ, εννεν μες το pc, ούτε εν να κερδίσω κάτι άμα κάθουμαι δαμέ με τις ώρες. Καλύτερα να γυρίζω άσκοπα στη Θεσσαλονίκη κ να την απολαμβάνω σε όλες της τις εκφάνσεις τωρά που μπορώ παρά να σκοτώνω έτσι γενναιόδωρα τα νευρικά μου κύτταρα. Να ‘ναι καλά κ οι κλινικές που αποτελούν μια extra δραστηριότητα να τρων ώρες μακρυά που οθόνες. Κ οι αθκιασερές φίλες που έρκουνται βόλτες. Κ ο καιρός που άρχισε να καλυτερεύει. Κ γενικά εν ξέρω γιατί βλέπω τα πάντα αισιόδοξα τωρά.

          Γι’ αυτό αθκιασερέ φίλε μου που κάθεσαι ούλλη μέρα στο Pc κ κάμμεις την πτυχιακή σου κ νομίζεις πως όλος ο κόσμος έτσι κάμμει, εν μπορώ να σου μιλώ συνέχεια κ να μεν παραπονιέσαι κ να σου κακοφαίνεται που πλέον εν κάθουμαι να ακούσω τον πόνο σου. Έχω ζωή you know. Όταν εν να έχω εξεταστική τον Ιούνη- Ιούλη, εσύ θα είσαι στην παραλία να απολαμβάνεις το φραπέ σου, εν θα κάθεσαι στον υπολογιστή να με παρηγορείς. Οπόταν, εγώ με το πρόγραμμα μου κ εσύ με το δικό σου.

Και η ζωή συνεχίζεται. 😀

 arkas

Απρίλιος 11, 2008

Κόκκορας :D

Filed under: Uncategorized — giatrina @ 11:46 πμ

ΚΑι ναιι εκαταφέραμε να γίνουμε μια χαρούμενη παρέα κ να πάμε στον κόκκορα! Φωλιά του κόκκορα that is (με 2 Κ παρακαλώ), γνωστότατο kind of ρεμπετάδικο, πολύ διάσημο στους κυπριακούς κύκλους της όμορφης Νύφης του Θερμαϊκού aka Θεσσαλονίκη.

Επειδή θεωρείται μεγάλη έξοδος, γίνεται ολόκληρη διαδικασία κάθε φορά κ σπάνια από την πρόταση για κόκκορα φτάνουμε στον κόκκορα. Γι΄αυτό αν κ περνούμε ωραία όποτε πάμε, μακάρι να επήαμε 3 φορές σε 3 χρόνια. Τούτη ήταν η τρίτη. Και έγινε με συνοπτικές διαδικασίες (βλ.έκλεισα μας να πάμε κόκκορα, see you there στις 12παρά τέταρτο).

Έτσι, 10 άτομα μαζευτήκαμε στον κόκκορα, με τη θετική ενέργεια διάχυτη.

7 στους 10 είμαστε φοιτητές εδώ. Οι υπόλοιποι 3, φοιτητές Αγγλίας.

3 στους 7 εδώ φοιτητές, εν εκάτσαν δευτερόλεπτο. Οι υπόλοιποι 4, εκάθουνταν ανά τακτά διαστήματα λόγω έλλειψης αντοχής και μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ.

1 στους 3 φοιτητές Αγγλίας, έκαμε φιλότιμες προσπάθειες να μπει στο πνεύμα. Οι υπόλοιποι 2, ούτε καν εμπήκαν στον κόπο να ταράξουν. Μόνο για να φκάλουν φωτογραφίες. Και να μεν τους αρέσκουν. Και να τες σβήνουν. Κ να ξαναφκάλουν. Κ να ξανασβήνουν. Κ να ξαναφκάλουν. Ώσπου να πετύχουν το look του διασκεδάζω-κ-είμαι-η-ψυχή-της-παρέας-δέτε-με-ξέρω-να-περνώ-καλά.

Κ κάπως έτσι, τζιαμέ που μου άρεσκε να βλέπω φωτογραφίες φίλων που εν Αγγλία κ να ζηλεύκω που διασκεδάζουν κ ευχαριστιούνται τη φοιτητική ζωή κ έχουν κ photos να το θυμούνται, έχασα πάσα ιδέα. Ποια η διασκέδαση άμα στήνεσαι για να φκάλεις φωτογραφίες συνέχεια κ εν απολαμβάνεις τη στιγμή;;

Εσηκώθηκε η άλλη (άλλης παρέας) να χορέψει, κ εκρατούσε τη φωτογραφική της. Διά την στη φίλη της, κάθεται τζιείνη με τη φωτογραφική στο χέρι, η άλλη κάμμει πως χορεύκει, η φίλη της να φκάλλει φωτογραφίες κ μετά να ανταλλάζουν ρόλους!! Εν εξανάδα έτσι πράμα. 😯

Ενιγουέι, εξέφυγα. Με γεια τους με χαρά τους αν θέλουν να φκάλλουν photos ούλλη την ώρα.

Εμείς πάντως χόρεψε χόρεψε, πρέπει να χάσαμε  2 λίτρα ιδρώτα. Ή κρασί. 😉

Το μαλλί μου, παίρνοντας πρωτοβουλίες, έπαιρνε τεράστιες διαστάσεις με την πάροδο του χρόνου. Ευτυχώς εν εμπήκα στον κόπο να το ισιώσω για να δείχνει αξιοπρεπές κ άφησα το όπως ήταν, αλλιώς ήταν να κλαίω τον κόπο μου (plus θα ήμουν μια από το πλήθος :wink:).

Εν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται όλων των άλλων το μαλλί τους να στέκεται μια χαρά, ενώ το δικό μου κάμμει ό,τι θέλει. 🙄

Για λίο πρέπει να χάσαμε κ την επικοινωνία με την πραγματικότητα. Αλλά ευτυχώς επανήλθαμε. Τουλάχιστον εγώ θυμούμαι πολλά πράματα σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Παρόλο που εν είμαι φαν τέτοιου είδους εξόδων, άρεσε μου. Καμιά φορά μέσα μέσα, κάμμει καλό τελικά. Εκτονώνεσαι 😉

Blog στο WordPress.com.